„Oma, wo häs du bloß wier dien Hörgerät?!“ Herrjeh, egaol düsse leidige Fraoge bi Feldmanns in Huuse. Oma keek dann immer bloß dutt (verdutzt) up un fröög luuthals terügge: „Hä?!“ Un de ännern stönnen de Haore debi to Berge. Nix to maaken. Omas Hörgerät bleef in de Schlaopschäppkenschub-lade. Höchstens to Fierdage, för de haughe Miss, göng et demit maol in de Kerke. Ansüss meinde Oma, för Inhuuse un so üm de Döören laupen, möss dat nich sien. Daoför wören iähr dee Batterien to düer. För dat Geld dai se leiwer en Köppken Koffie mehr drinken. Dao sägg nu noch wat …

Waorüm ick dat vertell? Weil dao bi iähr inhuuse aff un an auk noch den Dokter Klockenbrink Huus-visite möök. An sick was dat et en ganz ruhigen un umgänglicken Mann. Weil he aower wüss, dat Feldmanns Oma hatthörig wör, göng he de Frau auk glieks immer gewöllig an. Oma schickede sick de in. Se meinde aower doch maol: „Wi müöget an den Klockenbrink jä wuohl en gueden Dokter häm’n, aower et is män doch en bollerigen Kerl.“