„Oma, wo häs du bloß wier dien Hörgerät?!“ Kien Dag, ohne tominnst teihnmaol düsse leidige Fraoge bi Feldmanns in Huuse. Oma keek dann immer bloß dutt (verdutzt) up un fröög luuthals terügge: „Hä?! Wat häw si säggt? Könn ji nich wat düütlicker küeren?!“

De ännern ünen de bloß noch bi aff. Un daobi harre Oma so en schön Hörgerät. Aower dao göng se nich dran. Alleen de Battrien, wat de all kosseden! So wat wör nich för alle Dage. Un bleef Omas Hörge-rät mehrst Tiet propper in de Nachtschäppkenschublade verwahrt. Se leit sick de nix bi säggen. Ganz schlimm.

Waorüm ick dat vertell? Weil dao aff un an auk noch den Dokter Klockenbrink bi iähr Huusvisite möök. Den Huusdokter was an sick en ganz ruhigen, umgänglicken Mann. Weil he aower wüss, dat Feld-manns Oma hatthörig wör, göng he et bi de Frau immer glieks gewöllig an. Oma kannde dat all un leit m auk roopen. Dat göng vörbi. Wör den Dokter auk wier ruut, meinde se: „Wi müöget an den Klocken-brink jä wuohl en gueden Dokter häm’n, aower et is män doch en rüsigen Bollerjan.“