
Van Medde Oktober bis Medde November häbet et hier de Vogels drock. Et is en Komen un Gaohn. So kommet van Nord un Ost nao hier int Winterquartier Saotkraihen, Dohlen un Ringelgäöse. Ännere Fleigers is et in de Wintertiet hier (immer noch) to kaolt. So trecket de Kraans (Kraniche) gen Süden. Sinnig kiek ick debi hauch, so es enst Georg Trakl (1887 – 1914), de schreef: „Am Abend, wenn die Glocken Frieden läuten, folg ich der Vogel wundervollen Flügen, die lang geschart, gleich frommen Pilgerzügen entschwinden in den herbstlich klaren Weiten.“
Ick kieke hauchup un wünner mi üöwer den kraansken Forma-tionsflug, en Wunner för sick, wu de Vogels et dao buoben met heestrig Geroop, schön ächteran, de Riege nao, wiethen trecken laotet. Se fleiget en graute Tropps. Vandage dai man „nach-haltig“ säggen, denn de V-Formation spart vull Energie; so lött et sick achten in en Windschatten länger kraftsacht swewen.
Drüm wesselt sick vörnvöran de besten Frontfleiger aff, üm achter sick de Familgen met guet twee Jungvogels to schonen. So schaffet se bi guet 60 – 80 Stundenkilometers hunnerte van Kilometers an en Dag, eher dat se sick maol wier up en Rastplatz verhaalt. Duusende Kilometers geiht dat so – un all’s ohne Navi …
Well Glück häff, kann auk wuohl es seihn, dat de Kraans met iähre Fleigerie innehaollet. Dann trecket se up maol Kries üm Kries. Biologen weet et, waorüm. Denn dann nemmet se wuohl ne nie’e Witterung an dat Erd-Magnetfeld up orre nutzet ’ne biättere Thermik. So geiht et kriesend höhger un höhger. Mi is alleene dat all Wunner genoog. Dat schinn Günter Eich (1907 – 1972) wuohl nich minner so. He vertruude „dem Vogelflug seine Verzweiflung an. Denn er misst seinen Teil von Ewigkeit gelassen ab. Drum heißt es Geduld zu haben, irgendwann wird die Vogelschrift entsiegelt.“
Ick denke: Wu auk immer, aower wat maaket wi Mensken daokeegen doch nich faken graute Welttheaters üm nix. Bettken mehr Demoot da ius beeter guet. Süss geiht us de Welt wanner unnere Hande kaputt. Alleene so en Tropp Kraans könnde us up änner Gedanken brengen. Düssen Geheimrat von Goethe (1749 – 1832) schreef all vör guet tweehunnert Jaohren: „Die Natur ist das einzige Buch, das, ohne großes Aufsehen zu machen, auf allen Blättern große Inhalte bietet.“
Hoot aff und Kopp hauch kann ick dao bloß noch säggen.
