Gediegen

Bild: pixabay

Bi so klamm un nattkaolt Wiär
kriss bi’t Pattken krüüß un quer
nich selten gar noch Hörne’.
Nix päss, nich ächten un nich vörne.

Wi krieget, wat wi gar nich bruuket,
de Niäse löpp, de Fööte ruuket!
Recht wär et aower, ohn‘ Gefllöök,
de Foot, he leip, de Niäse röök.

Bruukt Waater buuten auk de Planten,
so män doch nich noch use Quanten.
In Gummistiewwel mött’ se ran –
un gottserbärmlick ruukt se dann!

Tschä, sind de Fööte auk wuohl drüüge,
is’t doch män kaolt, met windig Züge.
So fängt dat Prussen glieks wier an;
de Niäse löpp, wat se so kann.

Man kann de dann schier nix an doon.
Wat man auk mäck, et is ’n Hohn:
Wi kriegt wier, wat wi gar nich bruuket,
de Niäse löpp, de Fööte ruuket.