Autor: Otto Pötter
Ick bin Otto Pötter uut Rheine. Dat lich dicht an de Grenze tüsken et Mönster- un Emsland. Et is auk ne plattdüütschke Spraakgrenze. So is dat nu maol, Platt un Platt, dat is nich immer eens. Drüm säch ick et unner us es so: Lutt use Plattdüütschk auk hier un dao immer maol wier anners, so versteiht man et von Grund her dennoch wuohl. Denn well sick mit Plattdüütschk befasset, de mott sick de auk in giebben. So is dat auk mit dat Liäsen von plattdüütschke Bööker. Man mott sick dao bloß ’n bettken mit befassen, dann geiht et.
„Der neue Otto“
Menschen,
die ihr wart verloren
De Hilligaobend is ganz still;
dimstrig nu all, doch nich düüster.
De aolle Vaa putzt siene Brill,
för sick alleen so, met Geflister…
Alleene sitt he niä’m de Dör’n.
Et is nich mehr es fröher so.
As se noch all‘ bineene wör’n,
dao göng et munterer nu to.
Buuten üöwer Koppsteen rumpelt
up maol nen Wagen. Well könnt‘ sien?
Nä, nix för em, auk wenn he humpelt
gau ant Fenster – met lück Pien.
Daoför de Glock‘ nu bämmelt an,
met satten Klang; erhaben, stimmig.
He kick nao buuten dao, de Mann –
un dann in‘ Speigel, fraogend, sinnig…
Ne Träöne rullt em daobi ruut.
Sall glieks alleen he in de Kerke?
Met Mumm sägg he sick wohlgemut:
Jüst dat giff nu mi Kraft un Stärke.
De Glocken lüdet fierlick all.
De Mann föhlt sick es nie geboren…
Glieks will he singen, klaor un hall:
Menschen, die ihr wart verloren…
Liäwet up! Nix, wat mehr piert.
Singen will he froh, met Schalle.
Auk för de, de ohn‘ em fiert –
in‘ Hiärt bi em, dao sind se alle!
Danz up de Deel
Musik: Nach Tradition
Text: Otto Pötter
Fröh üm sess fangt wi all flietig an,
haut glieks düftig ran mit Jan un alle Mann.
Dat bruukt Muckies samt nen hellen Kopp,
denn wat wi maaket, maaket wi nu maol tipptopp.
Meddags gifft wat uut den Henkelmann,
doch glieks aobends geiht et änners munter an.
Denn dann is:
Danz up de Deel, Danz up de Deel;
immer wier noch maol, twiärs so üöwer’n Saal.
Ja, dann is Danz up de Deel, Danz up de Deel;
danz mit mi noch maol quick dör den Saol!
Denn nu is Danz up de Deel, Danz up de Deel.
Immer wier noch maol, twiärs dör den Saol!
Ännern Muorn geiht‘ fröh wier in de Büx,
ansüss wäre et den ganzen Dag all nix.
Eierpann mit Speck hölt us vital,
so marachet wi auk heelmaol genial.
Wat auk kömmt, wi haut us dao wuohl dör
un nao Fieraom’d gönnt wi us en lecker Beer!
Denn dann is: Danz up de Deel …
Kreiht de Hahn, hett et: „De Arbeit röpp!“
Iä’m gau wasken noch, bis dat et dann wier löpp.
Ran dann forts un nich erst lange luer‘n,
auk Tömiggängers könnt wi nich beduer’n.
Un well dao glöff, dat möök us baoll k.o.,
dem mäck wuohl auk dat Danzen nich recht froh.
Froh mäck us: Danz up de Deel …
Nu sing wi et Lied Von Trullala
De erste Stroph‘ hett: Trullala …
De twedde Stroph‘ hett: Trullala …
Et hett bloß alltiets: Trullala …
Wat is dat schön mit: Trullala …
Drum sing wi noch maol: Trullala …
Nu hör wi up mit: Trullala …
Puppi-Püppken
Ach, Puppi-Püppken, komm doch trügge –
un maak mi bitte doch wier flügge.
Denn allto oft bin ’k luunenföhlig.
Un Angst un Bange mäck mi nöelig.
Puppi-Püppken, ja, du feihls mi;
denn met mi, ick weet, du freis di.
Ick nemm so giän di noch in’ Arm,
noch immer werd mien Hiärt dann warm.
Puppi-Püppken, kuemm upt Laken
un laot di van mi Eia maaken.
Statt butt un groff harümtoringen,
laot’ waigen us un draimend singen.
Puppi-Püppken, gleiw et mi,
ick bin so giän noch Kind bi di.
Du lichs egaol mi so in’ Sinn –
erst recht nu, wu ick aolt all bin.
Drüm, Puppi-Püppken, maak mi frie,
lach un dreih un danz mit mi.
Maak jung mien Hiärt un froh mien’ Sinn,
ja, wies mi, dat ick Kind noch bin…
Wo is de schöne Tiet bloß hen?
De Uhr, de weet et auk nich, denn:
Dreiht auk de Zeigers sick vull rund,
dien Hiärtken wiärd dao nich bi wund.
Doch mienet, Püppken, gleiw et mi,
mien Hiärtken döt mi weh daobi.
Ick weet, dat et mi von di driff,
weil us nich vull an Tiet mehr bliff…