Nao en Krieg göng et hier met dat Wirtschaftswunner noch wuohl gau wier hauch. Man konn nu gar met wat strunzen, woför fröher kien Geld was.
Leip Jan Pielo met en nie’en Hoot, tippelde Frau Dokter Sounso in en Persianer. De jungen Deerns dreihden sick in Petticoats un de Halbstarken twisteten in Nietenbuxen. Papa aower knätterde nu met en Maria-Hilfs-Motor an sien Flitzepee (Fahrrad) herüm un Mama strickte met en Knittax in en Zick-Zack-Modus Pullunder, Schals un süss so Wämse (warme Westen), so dat baoll nix mehr in de Sch-äppe pöss (in Schränke passte). Jeder so, wie er mag.
Well et noch wat biätter konn, gönnde sick heelmaol wat. So auk Kattenbecks. Se harren sick för in en Wohnstuoben ne stäödige Grundig-Musiktruhe gönnt. Fenster up Kipp, so dat et auk alle hören konnen, quäkte dao nu Catharina Valente egaolweg „Oh mein Papaa!“ nao buuten. Daoför göng et in Bergers Huuse allmänto met düssen Miele-Huulbessen (Staubsauger) dör de Stuobens. Dat klüng weinßens noch nao Arbeit. Et schinn, et wör dao bloß noch een Bruusen in Huuse. Daokeggen göng et den Schoolmester Weeßjäwuohl patenter an. He dreihde de Pennige wuohl erst fiefmaol üm, eher dat he sien Geld för wat hergaff. An sick wieders kien Wunner, he wör jä auk Matmatiker.
Nao lange Kieken un Verglieken harre sick düssen Adam Riese nu ne Agfa Clack un Click kofft. Un dat nu auk noch mit en Technikolorfilm! De Farbfotos wören sicher nich billig, aower man gönnde sick jä süss wieders nix. De Rulle vullknipst, göng he dao nu mit nao Foto Brand. Entwickeln lassen. Schön schön. Kein Problem. Brand küerde auk wieders nich lange drüm rüm un fröög: „9 x 13?“
„Ääh … 117“, spröök usen Schoolmester verdaddert – off dat denn nich wat billiger göng?
