
Giff Sprüchskes, de bliewet. „Spare in der Not, dann hast du in der Zeit“, dat is so eenen devan. Ick kreeg denn auk all, as ick in Schoole kam, mien erste Sparbook met teihn Mark Grundkapital. „Wo wat is, dao kümp wuohl auk wat debi“, sagg mien Bessvaa (Großvater). Papa mahnde: „Aower immer schön vörsichtig, de Gunst is noch kiene Gawe.“
Nu ja, ick bin de nich jüst en Millionär bi wuorden, aower klagen draff ick auk nich. Ick kam de nich bi ächter daal (die Ratschläge haben sich nicht nachteilig auf mich ausgewirkt). Dör Nährig- aower nich Gizigkeit (Sparsamkeit statt Geiz) is met de Tiet denn auk en seriös Realvermögen wuorden. Biätter, äs vandage dat unseriöse „Sondervermögen“, womit et up Pump glieks in en noch grötteren Pump geiht. Sefa fällt mi daobi in. De sägg bi so wat so: „Wenn en Pisspott Braotpott wäd, stinkt et.“ Könnden män-nig Klookschieters dao buoben män bloß en bettken better Platt!
Wiesmann Wilm wüss dat auk wuohl. Wilm wör nu aower nich bloß nährig (sparsam), de Mann wör all gizig. He kneep, wo he konn. Sogar an de Krankenkasse. De was em auk to düer. Doch nu quiälde he sick met Buukgrummeln. Wat maaken? Dat droff jä nu nix kosten. Wilm bröök sick den Kopp debi uuteneen. Doch dann harr he ne Idee.
Nao de Sunndagsmiss dai he sick up en Kerkplatz wat fröndlick mit den Dokter Vinerius. Off he em es maol wat fraogen könn, meinde Wilm dann so niäbenbi. „Eine Frage so vn Mann zu Mann“, de dai doch nich glieks wat kosten, orre? „Nein, nein. Gott bewahre“, sagg den werten Dokter genröös, wu he denn up so wat kaim? Oh, wat mossen de beiden daobi lachen. Dann kam Wilm de auk all mit ruut. So un so göng em dat mit sien Buukkniepen. Soso, aha, keek den Dokter klook. Wilm soll män düt un dat doon, dann göng et wuohl wanner wier. Aha, sieh an. Schön, schön. Besten Dank, schönen Sunndag noch und Auf Wiedersehen …
Vetteihn Dage drup, kreeg Wilm ne Riäknung van de Arztpraxis Dr. Vinerius. Un wat för eene! Wilm fööl de Kinnlaa debi runner. Heelmaol grantig möök he sick up en Patt un höölt den Dokter de Riäknung hen. Wat dat denn wäre? „Se häbt mi doch nülick dao up den Kerkplatz sömms sägget, dat miene Dokterfraoge nix kosten dai. Un nu so wat? Dat kann doch nich, orre?!“ Den Medikus bleef ganz ruhig un anterde: „Doch, doch, mein lieber Herr Wiesmann, das ist alles rechtens. Die Frage kostete ja auch nichts. Doch die Antwort, nicht wahr, die ist nun mal nicht umsonst.“
Dä! Guter Rat is nich immer geheuer. De Gunst is noch kiene Gawe, also immer schön vörsichtig. Denn so kann et gaohn, wenn den eenen van Holthusen un den ännern van Kniephusen is.
