Ick harre lessen hauhgen Besöök van Jack uut Kanada. Nää, nich uut dat Gelobte Land – Kanaan, dat is heel änners wo un wier ganz änners wat! Doch Kanada is auk nich ohne. „Wonderful“, so Jack. „Und Germaani, hier, Deutschland?“, fröög ick vörsichtig, wu he us denn hier so söhg? Nu ja, auk nich gerade schlecht, verstönn ick. Doch so allemaol wonderful klüng dat nich. Wu dat? „Well, it’s okay, but…“ Ja, wat denn nu?! Nu ja, wi keeken de alle nich so happy bi drin. Em schinn, wi härren alle en lütken Mann im Ohr. Hö? „Yeah“, nickoppede Jack. Bi so männig gräsig Gesichter hier tröcken se in Kanada de Blendladens runner. Wat us Düütske bloß alltiets kneep, woll he wietten? Erst iäben härre he noch so ’n Kind Gottes seihn, dat de heel schlecht bi uutkeek.

Nu ja, gaff ick vörsichtig terügge, keek man sick de Welt an, gäff et jä auk nich vull to lachen. Orre? „Come off it!“, wünk Jack aff, „Change your situation and the world will see differently.“ Jö! Wat dat nu wier? Off ick dat verstönn? So ganz nich, gaff ick to. Also, dat wäre doch gar nich schwuor to verstaohn. Off ännersiets de Welt nich auk beautiful wäre? Je mehr man sick de aower bi hangen lööt, orre brastig debi drinkeek, ümso leeper (schlimmer) schinn et. He lachede breetmuulsk un meinde, se daien em verschrecken, alle düsse mehr äs hunnert Millionen Germanen, de dr so verspannt in de Welt keeken.

Hö? Hunnert Millionen? Sovull ick wüss, wären wi hier män jüst so üm 84 Millionen herüm. Jack nickoppede, dat härre he auk in sienen Travel-Guide liäsen, doch dao wären nich de „little mans in the ears“ bi mittellt. Wat? Wat härren se daobi vergiätten?! Nu ja, alle düsse Männekes in de Ohren, met de vull Volk hier leip. De noch mit debi, göng dat locker wiet üöwer 100 Milliionen! Sieh an, sieh an – oh, wat mossen wi lachen!

Un doch schinn em de wat dran, an düsse Art Algebra. Dat göng auk mi nu nich uut en Kopp. Leip auk ick villicht all nich mehr so ganz alleene? Un well mehr wuohl alle noch? Jack wör längst all wier in Ontoriario, as ick es bi Franz vörbikeek. Män wat sägg ick?

Franz füng glieks heel malatt all wier an. Godorri, off ick auk dütt un dat all hört härre? Nämanä, ganz schlimm! Wo dat noch wuohl alle so hengöng? Un üöwerhaupt … Sogar sienen Dokter härre em … Ick woll et wieders gar nich mehr hören un göng detüsken: „Franz“, fröög ick, „häs du nich wuohl en kleinen Mann im Ohr?“ Oha. Stantepee keek Franz de heel verstellt bi drin. He greep sick gaffelig an sien rechte Öhrken un brabbelde: „Männeken, komm heruut. Et schinnt, se häbt di spitz kreegen!“

Ich sägg hier nu auk nix mehr. Eenzig: Hendoon!