Bäänd an de Hiemmelsporte

Bild: pixabay

Bäänd wör nen flietigen Kerl. He harre den heelen Vörmiddag in Gaoren üörnlick wat doon. Nao nen Dutz Katuffelpannekooken wör nu Tiet för nen Ünnerst (Mittagsschläfchen). Aower söwwst upt Sofa wör Bäänd all wier flietig togange. Daoför harre he sick nen dicken Stammend von Baom uutsocht, wo he mit ne gewöllige Saage drangöng. Et göng allmänto: Rrrrrrrr-t! Rrrr-rrrrr! – Doch wat wör dat up maol? Unner em de Baom all baoll in Stücke, swebede Bäänd höhger un höhger. He leit de Welt deep unner sick un wör nu tatsächlick an de Hiemmelporte landet. Godorri. So wör dat also mit dat Dautgaohn. Nu ja, man hölt dao nix an. Doch wat söhg he?

     In de Midde satt Petrus up ’n Gaorenstuohl, Typ Teak-Hochlehner, mit ne allemaol fiene Klappsesselpolsteruplage in Stiärnkesdeko. Üöwer sick nen wunnerbaren Rausenbuogen uut füerverzinkten Draoht. Un dat mit Rausen, also so Rausen harre Bäänd noch seihn. Ganz wunnerbar. Wüss he nich genau, dat dat Petrus wör, so härre he up Gärtner Pötschke tippet: langen witten Baort, all wat in de Jaohre de Mann un ne grööne Schüötte üm. Män statt de Piepe, harre Petrus ’n bronzen Krüüß in de Hand. Daomit naigede he Bäänd to sick un sach: „Tschä, Bäänd, dat de Hiemmel hier dat reinste Gaorenpardies is, dat härres wuohl nich dacht, wat?“ Nä, dat härre Bäänd nich dacht.

     Petrus stöck em, se können em wuohl guet bruuken. Wenn he flieitg wär, kaim he up düsse Art un Wiese noch wuohl ant Fiägefüer vörbi. Dao woll he wuohl bi mitmaaken, meinde Bäänd. Also guet. Wör genoog to doon. Bäänd soll auk män glieks vörne mit den wietlöftigen Pand bi dat graute Sommerhuus von Mutter Maria anfangen. Dat härre et wuohl naidig. Kien Problem för Bäänd. So bruukte de Mann siene Holzken auk gar nich erst uuttrecken. He greep sick ne graute Schuufkaor samt Harke, Bessen un Spaten un füng forts flietig an. Dat konn Bänd ja. Hier wat ümspicken (umgraben), dao wat an Dünger bi dran … Dann wör auk all Tiet för ’n Ünnerst (Mittagsruhe). Daoför lechte he sick in de Schuufkaor. He harre de Aogen män soiäben to, dao flögen up maol de Sommerhuusblendladens wiet up un de Mooder Gotts reip: „Bäänd! Weeß du, wu laate et is? Mit lange Liggen is us hier nich vull holpen!“ Oh, wat nen Ton dao von de ehrwürd’ge Mutter Maria.

     Män dat …, dat wör jä siene Maria. „Mia, oh Gott, wat is?!“ keek Bäänd heel dutt up. „Dat fröchs du mi ?“, kam et terügge, „schnuorkst herüm un kümms gar nich wier hauch.“ „Jaja, geiht glieks wieder“, streckte un reckte Bäänd sick, „ick roop bloß noch iäben bi Gärtner Pötschke an, von wiägen de schönen Rausen för usen Rausenbuogen …“

„Schreiben
ist sein Lebenselixier“

MVZ vom 22.05.2023

(klicken zum Vergrößern)

Schappgeklimper

Bild: pixabay

Wenn hier wat von Schappgeklimper steiht, so is dao nich ne 1960-er Musiktruhe mit meint. Dat mit dat Klimperschapp, dat geiht heel wieder noch trügge. Können wi dao män noch mit Sommerfelds Willy (1904 – 2007) üöwer praoten, de dai us dao noch wuohl gerne wat up säggen. Aower wu et Liäben so spiellt is Willy all daut. Män eens bliff von em bis vandage: Sommerfelds Willy wör den lessten Kinomusikanten. Noch mit hunnert Jaohren sett’e de Mann sick an sien „Schapp“, wu he sien Kinoklavier up Platt nannde, un spiellde, dat de Heide wackelde. Wat för nen Film et auk wör, Willy kreeg de alltiets Schwung bi. Un fraog nich wie.  

     Up de Fraoge: „Was macht der Maier am Himalaya?“ grabbelde he de Akkorde män so bis buoben hen dör; denn mit den Himalaya, moss wietten, dao is buoben de Luft män wat dünn. För use Slach Lüü is dat nich eenfach: „Rauf, ja, das kunnt’ er, doch wie kommt er runter? Ich hab so Angst um den Maier am Himalaya, der macht ’nen Rutsch – und dann is er futsch.“ Un dann aower! Könnden wi et bloß noch hören: Glieks göng et kunstfeddig mit dat Schappgeklimper wier von buoben daale herunner. Doch wuohl nich noch Steenschlag debi? Up jeden Fall göng et: Bimbambum, Rumbum … De Kinospectatores höölden de Luft an.

     Klüng et aower Ting-tara-rara, ting-ting, so göng den Vörhang all runner, dann wör et mit den Film an‘ End. Schapp to un Willy harr Fieraobend. So wör dat hier daomaols in de Kinos. 

     So eenen es Willy spiellde Anno Tobak hier maol in‘ Schaupalast. De konn et nich ganz so guet es Willy, doch he dai, wat he konn. To de Tiet leip jüst nen Film mit de graute Stummfilmdiva Adele Sandrock (1863 – 1937). Drama üöwer Drama! Dat bruukte guet wat an Geklimper.

     Godorri, Adele satt de maol wier rein into. So wat aower auk! Se harre ’n Kind van so nen liederlicken Edelmann. Doch den adeligen Luftikus woll iähr nich hieraoden. Oh, wat nen Krach inhuuse bi dat Fraumensk. De Olle wiesede iähr de Dööre. Se wüss nu gar nich mehr wohen mit de lütke Blaage. Heel verbaast (kopflos) leip se, dat Kind up en Puckel, up nen wietlöftigen Kolk (großer Weiher) hento. Aff int Waater. Se stönn dao auk all bis an de Kneie drin. Godorri, stell di so wat vör! Et schinn, den Kinomusikanten möök dat reineweg unwies. He slöög män so up sien „Schapp“ harüm, so, as wolle he et wuohl dullweg kuort un klein hauen.

     As Adele dat Waater, mit dat arme Kind up de Schuller ’n Puckel, nu all knapp an de Kinnlade göng, konn et in‘ Kinosaal nen stämmigen Kerl nich länger uuthaoll’n. Heel feddig mit de Nerven reip he: „Adele, Adele! Nu nemm bitte auk glieks den kollerigen Klimperklempner mit!!“

     Wat sall ick de noch up säggen?

     Bloß noch: Ting-tara-rara, ting-ting!


Immer was Feines von hier:
Plattdeutsche Pötter-Bücher aus dem Aschendorff Verlag Münster

Kultour

Bild: pixabay

Wat de Frauenrunde in de Gemeinde wör, de daien nich bloß Koffiedrinken un nett so wat, nä, de wören in all’m an sick wuohl fix debi. Lestertiet harren se et heelmaol met de Kultur. Göngen se up Tour, so nannden se iähren Uutflug glieks all: „Kultuour“.

De Mannslüe keeken de all lück kruus bi drin. Et schinn iähr met de heele Kultur all wat wunner-lick. Drüm wünken de Kerls debi aff. Wenn se all up Tour göngen, wollen se auk Spass debi häm’n un sick nich den Kopp noch dörneene setten laoten. Daobi konnen de Fraulüe nu erst recht dat Sti-cheln nich laoten. De Mannslüe keeken de nich änners bi drin, denn as Kegelbrüörs leipen se nich ümsüss as de „Lustigen Buben“. Sollen de Damen sick doch in de Museen de Fööte platt laupen, de Herrns föhrden leiwer met en Sambazug nao Nnorderney. Franz, well den Kegelvaa gaff, harr längst auk all wier Platzkarten deför. De Fraulüü tröck et nao Bremen, in dat Völkerkundemuseum. Un so schinn et, jedereene wör de guet bi tofriär. Wat mehr?

Wenn einer eine Reise tut, dann kann er bekanntlich auch was erzählen. De Fraulüe mööken mehrst ne Fraogestunde deruut. Wu et in Norderney denn wiäsen wör? Nu ja, wu Norderney iäben so wär, vull Sand un Wind un so. An sick ganz gesund. Dao könn man wieders nix säggen. Ach ja. Ja, nu auk noch dat Meer. Aower dat wör dao jä immer… Oh, dao mossen sick de „Lustigen Buben“ aower wat bi uutlachen laoten! Nein, ach nein. Dao härren de Fraulüe bi iähre Kultour aower wiet mehr beliäwt! Se härren ja all vull seihn, aower in dat Völkerkundemuseum in Bremen, nich wahr, also dao wäre gar ne ägyptische Mumie wiäsen, so aolt, dat gar Moses de noch wuohl härre seihn konnt!

Hö? Dat könn doch gar nich, wünken de Lustigen Buben aff. Franz mennde gar: „Nu üöwerdrie-wet et män nich noch met de Kultur! Ick wüss nich, dat Moses nu auk all in Bremen wiäsen wör.“

Unsichtbar

Bild: pixabay

De süelwerne Hochtiet harren Hedwig un Heinz all lange ächter sick. Et wär also Unsinn, to säggen, Hedwig wüss nich, wu Heinz uutsöhg. Un doch wör he so guet es unsichtbar för iähr. Denn dagesüöwer sitt Heinz äs Timmermann mehrst buoben upt Dack, dao krigg Hedwig em nich to Gesicht. Un ansüss? Nu ja, ansüss harre Hedwig sick dat mit em auk änners vörstellt.

     Wenn he mit iähr an‘ Disk sitt, dött he bi ’n Fröhstück alltiets in eens dör Zeitung liäsen. Auk aobends, wenn he all mööde gaapet, hölt he sick all wier de Zeitung vör ’n Kopp un kann gar nich genoog liäsen, weil he dann schön in Ruhe noch de ganzen Kleinanzeigen dörkick. Dao kann Hedwig kieken un noch maol kieken, wat sall se denn seihn von em? In‘ Schlaopstuoben is dat auk nix änners. Kommet se sick dao es wat naihger, is et ja auk immer pickedüüster debi. Dat is bi iähr doch kien Lauphuus, wo Lecht noch debi brennt. Un muorns sitt he all wier achter siene Zeitung. Drüm krieget se auk män so guet äs nix voneene to seihn. Den Pastor bicht se es maol: „Meine Blicke gehen ins Leere.“

     Unterhaltung is auk nich vull dao in‘ Huuse. Hedwig kann säggen, wat se will, he brummt dann mehrst bloß: „Hmm …“ Söwwst as se sunndags maol to em sagg, iähr wör upfallen, dat he sick nich den Schlips, sönnern den Gurt von’ Bademantel ümbunnen härre, brummde he achter de Zeitung her: „Hmm…“ Dat wör Hedwig to vull. Höchste Tiet, nu es annere Sieten uptotrecken. Se haude up den Disk un fröög, off he üöwerhaupt noch wüsse, wu se uutsöhg? „Hmm …“, mennde he bloß drup.

     Nä. So nich mehr. Nu woll se em es änners kommen. Egaol, et konn nich unwies genoog sien.

     Muorns drup rüöhrde Hedwig in de Koffietass un spröök up de Zeitung hento, se härre för naichste Wiäke Sunndag Reinhold Messner samt den Dalai Lama to ’n Aobendiätten inlaad’t … Off he nu wuohl upmuckte? Tatsächlick. Achter de Zeitung her sagg de Mann: „Soso.“ Un he meinde, so eenen es Messner könn villicht wuohl es mit em upt Dack! Gar vom Dach der Welt kaim düssen Dalai Lama. Dat härre he es maol liäsen. Oh ja, ganz interessanten Besöök. Bloß mösse Hedwig sick bi de Kuokerie dann nett wat infallen laoten. Dao bladerde he auk all wier üm.

     Hedwig wüss nich, wat se noch säggen soll. Stump fröög se em: „Du, Heinz, wat dais du maaken, wenn ick es sterben soll?“ „Trauern“, sagg he. „Lange?“, fröög se. Daorup he nu bloß wier: „Hmm …“ Se wüss nich, off he daobi nickoppede orre nich. „Suorgs auk daoför, dat ick bi mienen Daut mit Annoce un Beld in de Zeitung komme?“ „Hmm“, brummelde he. Dat wör de Frau nu genoog. „Himmelherrgott!“ krieskede Hedwig, „dao moss nu erst daut sien, ümdat de eegene Kerl di auk es bi’n Zeitungliäsen noch ankick!!“

♣       ♣      ♣

Immer was Feines von hier:
Plattdeutsche Pötter-Bücher aus dem Aschendorff Verlag Münster