
Dat is nu all wat her. Ick meine dat met den Bäcker Blanke. De harre vör Jaohren hier guet to doon. Man kann säggen, de Mann vestönn sien Handwerk. He konn de wat von. Dat wör nich bloß bi siene Kasten-Dubbelbackkruste so. Et göng auk nix üöwer Blankens Swattbraut. Den witten Stuten harr et de Lüe aower nich minner andaon. Un för Leckermüülkes gaff et noch sööte Plunderteilchen. Nich ge-noog dat Sortiment, leipen de Lüe em saoterdags üm sienen Weggen noch de Bude in. Ach ja, un to Niklaos nich to vergiätten: de Stutenkerls. Sücke Stutenkerls gaff et bloß bi Blanke! All Dage vörher wö-ren de Blaagen heel wehrig de üm. Blanke füng denn auk all to Dezemberbeginn mit de Stuten-kerlbackerie an. So auk dütmaol.
Doch dann dat! Dao klapperde met maol grautweg en Hengst van achtern her in sienen Backstu-oben rin un wieherde friepöstig: „Moin, Moin. Na, Blanke, auk es wier flietig?“ Hö? Blanke schinn, as trätt em en Perd. Doch süngen se nich all wat van en Perd, wat up en Flur stönn? Wat verrückt doch nu alle! Nich to glöwen so wat. Män nu erst es „ganz ruhig“. Nerven behaollen.
Backmester Blanke keek drötig van sienen Backtrog up, wiskede sick den Sweet van siene Pläät un … Un dao wieherde de Hengst all wier: „Nu sägg es, Blanke, krieg ick hier nich wuohl schöne Stuten?“ Wat? Wie bitte? Blanke kneep de Aogen debi to, schüllkoppede, slöög de Hande in de Höchten un stüödderde: „Also … nämanä, du bis mi ja villicht en Kerl!“
„Stimmt“, nickoppede den Hengst un spröök, „ick sin auk ganz gerne en Stutenkerl!“
♣ ♣ ♣
Die zeitlos-schönen Pötter-Plattdeutschbücher aus dem Aschendorff-Verlag Münster
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache
Immer wier wat Schöns von hier!





