Wohlsein

Bild: pixabay

Besöök, dat geiht et nu maol nich, ohne sick de wat bi to vertellen. Doch nich to glöwen, wat dao nich manchs so an Quaterie bi haruutkömmt. Eenzig, wenn et so üm dat Wohlsein geiht, hört sick dat all wat änners an. Is jä auk wichtig! Un ansüss? Nu ja, all’s annere dat giff sick. Giff jä immer wat.

So göng dat auk es bi Änne un Alfons. Bi iähr wören Franz un Mimi to Besöök in Huuse. Kick, un so bruukte dat nu auk lück wat an Themen. Mimi wör jä nie noch nich up ’n Mund fallen un sagg glieks:  „Oh, dat is aower leckern Koffie! Wo is de denn her?“ Änne: „Dat is Bremer Koffie. De is guet.“ Dao fröög Franz: „Bremen? Is dat nich alle SPD dao buoben?“ Alfons nickoppede: „Jaja, de Norden wör immer all’s all SPD.“ Dat schööt Mimi int Lachen: „Un dann so ’n schwatten Koffie!“ Daorup sagg Änne: „Jaja, de Politikers. Man kömmt de nich uut klook.“

Franz stupste Alfons an: „Sass nich meinen, wat se mi to’n Geburtsdag schonken häbt – nie’e Pantuffel.“ Alfons gefööl dat: „Schönschön. Nu ja, de kann man immer guet bruuken. Auk schwatte?“ „Nä, gries“, anterde Franz. Dat wör wat för Änne. Wat ’n Spass, as se mennde: „Biätter griese Pantuffel äs griese Haore.“

„Laot män“, wünk Franz aff, „giff genoog Fraulüe, de staoht up griese Haore.“ Oh ha. Dao moss Mimi bi lachen: „Wat du nich säggs. Aower nich auk noch met griese Schlappen!“ Franz brabbelde: „Quaterie. Dat met de Fraulüe un so, nich wahr, also dat ligg wuohl nich bloß an de Schlappen.“

Alfons meinde dat auk: „Ick schwör män immer noch up düsse Methusalem-Pillen.“ Franz: „Ach, düsse van den aollen Stroganoff?“ Alfons: „Jaja, so ähnlick. Egaol. Se doot mi guet.“ Daobi keek he nu geck siene Frau an un sagg: „Änne, nu sägg du doch auk es wat!.“ Änne wünk lück verliägen aff un meinde: „Wat sall ick säggen, ick sägg immer so: Hauptsaake wi bliewet de alle gesund bi.“ Dao nikkoppede auk Mimi bi un betonde: „Oh ja, de Gesundheit, de Gesundheit, dao geiht nix vör.“ Alfons stönn up un reip: „Dat is ’n Wort! Also, wat de Gesundheit anlangt, dao häb ick schön wat för in‘ Keller. Drüm gaoh ick forts eenen haalen.“ Dao keek Änne nu aower spitz bi up: „Män langsam an. Meinee, is jä noch daghell!“

Franz keek heel verbaast hauch: „Godorri, Mimi, häw wi eenlicks dat Gas affstellt?!“ Daorup Mimi: „Icke wuohl. Dao kiek ick immer glieks nao. Hauptsaake du häs dao nich noch an‘ Herd rümdreiht.“ „Icke? Nä. Wat sall ick an‘ Herd rümdreihen?“ Mimi meinde nu denn auk beruhigt: „Dann is jä guet. Dann sall use Hüüsken auk wuohl nich in de Luft fleigen.“

Dao kam Alfons nu met de Pulle in‘ Stuoben un fröög nieschierig: „Hö? Waat is!? Well is denn nu all wier in de Luft fluogen?“ Franz wünk aff: „Nix wieders. Et göng bloß üm usen Gasherd.“ Alfons harr all Pinnkes in de Hande un sagg so niäbenbi: „Ah so. Ja, dat Gas werd auk nich billiger.“ Worup Änne fröög: „Wat werd all billiger?“ „Jaja“ jampkede Franz, „von us könnt se et jä nemmen.“ Daorup Alfons bi’n Ingeiten: „Drüm will wi us leiwer eenen nemmen; den könnt se us niämlicks nich nemmen!“ Un se meinden denn auk alle, dat dat guet so wör. Kick, wat mehr nu noch?

Ach ja: „Wohlsein!“

 

♣       ♣      ♣

Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung
nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter,
erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.

Die zeitlos-schönen Pötter-Bücher
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache
und sind immer auch zu jedem Anlass
ein originelles Geschenk „von hier“!

 

Plattdeutsche Feinkost

(klicken um zu Vergrößern)

Fernsehplatt, „ganz kurz“

Bild: Thorsten Jander mit Genehmigung der 1 & U TV Produktions GmbH Köln

Nu kenn ick auk dat Fernsehplatt, et is „ganz kurz“. Daoför kreeg ick erst es nen langen Breef. So un so härren se sick dat dacht; de Zuschauers könnden villicht noch wuohl schön Spass an Dialekte kriegen. Daoför härren se sick teihn Dialektiker uut Düütskland uutsocht. Off ick dao mit Platt nich bi mitmaaken woll? Ganz kurz bloß. Daoför kaim et iähr up de Spesen auk nich so an. Ja, wenn dat so wör, gaff ick iähr to verstaohn, dann woll auk ick män nich kniepen. Nu ja, maol änners wat.  

     Un so göng et för dat Fernsehplatt von Rheine uut nao Berlin-Adlershof int ARD-Hauptstadtstudio (Sendung „Klein gegen Groß“ mit Kai Pflaume am 17. Oktober 2020).

     Erst es nao de Reise dao schön uutschlaopen in nen grautet Sternehotel. Annern Dag üm Teihn wör et sowiet. Bi de ARD kreeg ick för den Dreih ’n Extrazimmer den Dag üöwer. Nen pricken Lakai stönn mi auk to Siete. Dat wör auk guet so, ansüss härre ick mi dao verlaupen.

     11 Uhr wör Probe im Studio. So wat harr ick noch nich seihn. In dat „Studio“ pöss bequem de Rheinske Stadthalle. Un all’s vull Lüe, de mit wunners wat leipen. Hier blinkte wat un dao reipen se sick wat to. Prompt hagelden auk all de Regieanweisungen. Von nu an dat Hooßen laoten, dat mösse wochten. Auk nich in de Niäse knibbeln. Oh, un bitte tiopptopp drup achten, dat de Buxe auk vörne to wör. Gott bewahre. Noch wat? Nä. Also dann nu  eenmaol noch guet dörrecken un ran ant Mikrofon.

     Glieks kreeg ick uut nen Lautspriäker to hören: „Bitte ganz kurz!“ Ja, wat denn? „Name, wo Sie herkommen und welcher Dialekt.“ As ick anfüng, brööken se glieks aff. „Nein, so nicht. Bitte in Plattdeutsch.“ Also wesselde ick üm un sagg, dat ick uut Rheine kamm un siet dann un dann, bis up Ziegenpeter, an sick ganz gesund up Gotts Erden laip … „Stopp!“, göng de Regie de wier tüsken, „noch einmal! Aber bitte ohne diese Fisimatenten. Ganz kurz nur!“ Auk guet. Moss män alle schön mitmaaken. Dann göng et. Also druut uut de Probe. Gott Dank. Nu gaff et Iätten. Daonao göng et wier int Zimmer. „Kurze Erholung von der Probe.“ Ick sägg di, dat et alle wat is mit dat Fernsehen.  

     Guet drei Uhr rüm wör de Maske dran. Nä, nich so es bi Karneval; fien maaken! Nu weet ick mi auk to schminken. De Lakai mit nen Männeken in sien rechte Ohr namm mi an de Siete: „Wir gehen jetzt zur Aufnahme.“ Oha, harre ick üöwerhaupt … Ja, Buxe wör to. Vör dat Studio kam noch gau ne Frau mit nen Puderquast und widdelde mi üm de Niäs herüm. Dann göng ne graute Porte up un ick moss rin. Riene ne va plus. Live! Glieks nammen mi veer Kameras int Visier. Un von ächten weg kreeg ick so iäben noch to hören: „Bitte ganz kurz …“

     Drüm will ick auk hier nu wieders nix mehr säggen. Bloß ganz kurz: Hendoon!

P.S.
Aobends schlööp ick noch ganz kurz in mien Hotel un den ännern Dag göng et nao Huuse. Ganz kurz auk noch de Riäknung: Dree Dage Spesen satt, för een Minütken Fernsehplatt.

De Waaterdiagnostik

Bild: pixabay

Musekamps Grete wör gar nich guet terechte. Et hölp alle nix, se moss demit nao en Dokter hen. De göng et auk mächtig an met Grete. Se moss sick gar bis upt Rümpken debi friemaaken. Sodann horchte he met sien Steckeskoop Buorst un Rüggen aff un möök de glieks all en kruus Gesicht bi.

Dann göng et met Grete up de Liege. Dao kloppte den Medicus met sien Hämmerken an Gretes Knei’e herüm, kiddelde lück affsunnerlick an de blauden Fööt herüm, so dat de Frau dat int Lachen schööt, keek iähr nu aower buoben wier met en Spekeleerglas püük (genau) in de Aogen un gaff iähr up, Aaaa to säggen. Daobi moss se em auk noch de Tunge wiesen. Dann wier runner van de Liege. Nu moss Grete pattkebarfoot fief Kneebög maaken un daonao auk noch met wat Hecheln up een Stelzenbeen staohn. Godorri, et wör iähr dao heel wunnerlick bi tomoot. Män wat Grete auk dai, et gaff quantswiese (offensichtlich, alles in allem) nich vull her.

„Das gefällt mir alles gar nicht“, keek den Dokter nu mehr äs kruus drin. Et schinn, he wuord de nich uut klook. De Mann schüllkoppede so vör sick hen un meinde, dao möss he nu auk noch wuohl de Psyche es gründlick studeeren.

„Dat häb ick mi glieks dacht“, nickoppede Grete. Se greep in iähre Taske un sach: „Ick häb ju de forts all en Pülleken van mitbracht.“

„De Waaterdiagnostik – Audioaufnahme_Jahrbuch 2025“.
Veröffentlicht: 2025

Dann nich

Bild: pixabay

Se könnt säggen, wat se willt, aower met de Jaohren is et nich mehr so, es et maol wör. De Lack is draff. Dat kreeg auk Kösters Karl gewahr. Bis an de Siemssig was he de noch wuohl guet bi dörkuom-men, aower nu göng et doch wat quackelig met siene Gesundheit. Manchs moss he all staohnbliewen to puußen, wenn he män bloß en bettken met en Bessen togange wör. Ännermaol smeet sick alleen dat Wiär all schwuor bi em up de Buorst. So göng dat wesselwiese bi em.

Sien Frau meinde, et wäre mehr äs Tiet, dat he de maol wier mit nao en Dokter göng. Thea konn dat guet säggen. Thea feihlde so guet es nix. Aower so is dat, wenn Kerls sick in de Jubeljaohren jun-ge Wichter to Frau nemmet, dann bliewet se de faken (oft) an en End bi hangen. Doch wat maaken? Karl nu denn auk hen dao, nao düssen Dokter Sounso. De was män noch nie, aower wat man de so von hörde, wör et „ein Arzt auf der Höhe der Zeit“.

Karl schinn auk glieks, dat den Medikus wuohl wüss, wat he dai. Et was niämlicks in de 1960-er Jaohren, dao harren se et jüst met de niemodsken Herzschrittmaakers. „Un düssen lütken Hilfsmotor sall mi helpen?“, wünnerde Karl sick? Oh ja, nickoppede den gelehrten Dokter. Wenn sien Hiärt et maol nich mehr so recht dai, üöwernamm stantepee dat Ding un tickerde loss. Dä! Et wäre ne heelmaol niemodske Medezintechnik, jüst pässig för dat „Beschwerdebild“, mit dat Karl leip. Met so ’n Ding aower könn he et allemaol biätter wier uuthaollen. Villicht dat he sick dat es in Ruh met sien Frau bespröök, „bevor wir im Spital den kleinen operativen Eingriff vornehmen“.

Nu ja. Giff schöner Werks, aower … Aower wenn et nich änners is … Käthe meinde, me höss dao villicht nu män dör. „Frau“, sää Karl un böhg sick dör, „dann pack mi nu män all füste (sogleich) mienen besten Schlaopanzug in.“ He woll sick vörher bloß noch iäben raseern. Dann göng he auk all loss.

In dat Spital, wo den klooken Dokter fuhrwerkte, nöhmen se sick Karl auk glieks flietig vör. Se unner-sochten em gründlick un eher dat et mit em in en OP göng, harr he all wat an Spritzen binnen. Doch eher dat et dao mit em nu lossgaohn soll, konn Karl soiäben den Dokter noch säggen: „Un wenn dat … wenn dat hier nu es nich klappet, dann, Dokter, dann … niähmt se mi üm Gott’s Willen … den Ticktack wier druut. Denn dann … will ick män doch miene Ruhe häm’n.“