
Pötters possierlicke Platt-Poesie



Et fröög en Klookschieter Gerd es maol:
„Also mir oder mich, is ju dat egaol?“
„Nänä“, reip Gerd, „noch lange nich!
Wi sägget hier mi un Goethe sägg mich.“
Drup meinde Cheorch char noch schlau:
„Chanz chenau!“
Guet Plattküern, dat is mehr äs schön.
Dat Hiärtken geiht wiet up debi.
Ganz anners äs so Wortgedröhn,
klingt et vertruulick, echt un frie.
Up Plattdüütsch nett sick wat vertell’n,
mäck munter glieks, doch manchs auk still.
Man bruukt sick nich debi verstell’n,
drüm präötket wi, so Gott et will.
Us Plattdüütsk is so warm, so riek;
doch kann man sick de auk an schüer’n.
Met jede Spraok steiht Platt sick liek,
wi könnt et gar genoog nich küern!
To Platt päss kiene graute Schnuut
un iä’mso weinig wild Gestüöhn.
Bi Platt, dao süht man guet bi uut,
drüm is dat Plattküern auk so schön!
Nich bloß von dat wat fröher wör
vertellt wi gerne us so wat.
Auk wat vandag so giff Couleur,
beküer wi iämso liek up Platt.
Gaoht Döönkes daobi dör de Runde,
dann lacht wi, dat de Heide wackelt.
Män geiht et auk es deep to Grunde,
wätt ernsthaft küert, nich lange fackelt.
Ja, Hiärt un Siäl gaoht heelmaol up,
kümp Plattdüütsch echt un fien deher;
as gäff et hiemmelwärts nen Schub –
man will dann änners gar nix mehr.
♣ ♣ ♣
Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung
nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter,
erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.
Die zeitlos schönen Pötter-Bücher
zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache
und sind zu jedem Anlass ein originelles Geschenk „von hier“!

Off man kick deftig in de Welt
orre met den fienen Pli *,
Hauptsaake, man kick unverstellt,
dann is de alle nix ümbi.
Wi alltohaup sind Menskenkinner,
well is all ohne Fehl un Tadel?
Wu un wo un wat auk immer,
Prachers laupet jüst es Adel.
Nich bloß Engel giff et, giff auk Bengel.
Eener so, den ännern so.
Giff et Blaiten, so auk Stengel,
hier „Nanu“ un dao „Oho“.
Drüm laot et us doch söwwst es waogen:
in‘ Speigel kieken, ohne Schmu –
üm sick met Knippaog maol to fraogen:
„To wecke Sorte gehörs du?“
vornehm *
Taugenichts *

Marie-Theres, ganz jung nich mehr,
keek oft in‘ Speigel met Plaseer.
Se sagg sick dao van Hiärten gern:
„Wicht, wat bis ne nette Deern!“
So keek se denn auk unverstellt
recht nett un fröndlick in de Welt.
Et wör ne Wonne, dat to seihn,
dcrüm dai’n sick auk de Lüe glieks freu’n.
Wenn du in‘ Speigel kicks, wat dann?
Wu kicks di söwwst dao dann so an?
Wu du auk kicks, eens is nich nie:
Et speigelt trügge sick up di!
Bis du dann daobi auk wuohl platt,
de Speigel lügg nich, gleiw mi dat.
He wiest di, wahrlick unverstellt,
wu du so drinkicks in de Welt.