Sunndagnaomeddags tellde den Football hier fröher mit to dat deerde Gebott. Jedwed Düörp höölt up sien eegen Verein. Bi wat Spiells stönn manchs dat heele Düörp Kopp. Besönners, wenn et de Liga rup orre de Tabelle daale göng, trappten sick de jungen Büüls de Beene krumm. Auk dütmaol gaff et kien Haollen mehr. Et göng üm den grauten Regionalpokal. Dat Stadion stönn schwatt von Volk. Halw Stunne vörher all reckten un streckten sick de Blaowitten uut Meppen up en Platz. Blendmanöver. Nix äs Dickedoon. Use tippelten un trippelten anner Siete män so hen un her.
Warmlaufen. Doch dao wör all de Pfiff! Un loss göng et.

Dat Spiell was man noch nich teihn Minuten togange, as hier van us den ersten Raspo-Recken all en Tratt van ächten kreeg un lang debi daale göng. Dat gaff Spektakel. Den Schiri harr dao nu jüst auk noch Hatschi maaket. Nix seihn dör Pollenallergie! Also keine Karte! All’s Bölken göng in en Wind, dao leip dat Spiell auk all wier. Doch för use moss et nu eene met en Hinkebeen män doon. Duerde nich lange, dao harren se auk all eenen in‘ Kasten. Aower so doch nich! Mann!! Den Meppenstürmer stönn daobi doch klar in Abseits! Hunnertporzentig! Dat harr nu gar Bäänd met sienen Griesen Star seihn. Herrjeh, wu konn man bloß so en Blindgänger äs Schiedsrichter laupen laoten? Wecke wollen em all up en Bast (wollten auf ihn los). De Platzwarts harren alle Hande vull to doon.

Nich genoog demet, moss kuort drup all wier eenen van us dör wööst Rempeln dran glöwen. Göng auk met Geschrei dat Volk in de Höchten debi, leit den Schiedsrichter dat Werks eenfach wiederlau-pen. För Jopp schinn dat tovull. He sprüng män so vöran un krakeelde up den Schiri an: „Mott he ne erst dauthaun, eher du fleiten döss?!“

Söwwst dat hölp nix. Nu trock sick dat Spiell män so hen. 0 : 1, för den Pokal wör de Meppener dat genoog. Up Tiet spiellden se nu män so larifari hen un her. Dat gaff Fleiten un Gejöhl. De Antwort van de Meppener wör en Bombenschuss wiethen üöwer’n Tuun. Nu dat auk noch! Wat en Sööken dao alle! Et schinn, se fünnen den Ball gar nich wier. Gemach göng den Schiedsrichter in de Ecke hen un her, von wo de Ball herkommen möss. Dao möök sick Franz nu es Platz. Franz, an sick immer de Ru-he sömms, göng up den Schiri to un fröög: „Nu sägg mi bi de Geliägenheit doch es, wu et met dien Rüern so is?“

„Mein Hund?“, keek den Unparteisken verwünnert up, „ich hab doch gar keinen Hund!“ „O God-degott!“ wiesede Franz up den Schiri un reip: „Auk dat noch! Blind und nich es en Blindenhund!“

Well wäd met Tiet von Jaohren all wendiger? De Kerls krieget et dör iähre Muckistrapazen mehrst fröh all in de Budden. Nich dat de Fraulüü dao nix an doot, von wiägen! Aower se gaoht et män all’s in all’m wat sachter an un haollet sick mit Yoga un süss so Bewegngsgymnastik noch wuohl wat flotter. Mannslüü sind dao nich so för. Bäänd auk nich. All’s wuohl, he woll dao aower nich auk noch in en Trainingsanzug tüsken all de agilen Fraulüe rümspringen. Offwuohl just em dat sicher guet dää. Aower bi wat Saaken laotet Mannslüe nich mit sick küeren.  

Nu säch man jä wuohl: „Wer nicht hören will, muss fühlen”, doch siene Altersbeschwerden namm Bäänd äs Schicksal. De Puckel krümmde sick all debi un met sienen stiewen Nacken kreeg he auk nich mehr so flott den Dreih. Tschä, so geiht dat dann. Dat is is dat Öller. De eene so, den ännern so. Wendigkeit kanns strieken. Hauptsaake man is de noch wat met bi. Doch, uppassen:

An en Straotenkrüüß schreckte em ne Hupe up. Godorri, de Mann konn sick gar nich so gau dreihen. Dao kurvte niämlick just Fritz met sien Cabrio up Mönster hento; Fritz, düssen Gentler mit de grauen Schläfen. Bäänd kam de nich so gau bi up de Siete un strumpelde so iäben noch an de Motorhaube vörbi. Jesses! Doch dat härre heel änners noch uutgaohn konnt, wenn Fritz nich ratz bremst härre. Nämanä!

Heel van sick reip he Bäänd to: „Herrjeh! Können Se nich besser aufpassen, Sie alter Ochse!?” Na, na, na. Wat wör dat denn? Meinee! Doch nich glieks so groff. As Bäänd sick fangen harre, bölkte he trügge: „Män langsam an mit de ollen Ossen! Ji sind auk nich mehr den jüngsten…“

August …

Ja, wat is?

Wat is, wat is… Mann, kiek mi doch es an.

Ankieken? Wat is denn to kieken?

Na, icke!

Aower ick kenn di doch.

Sieh mal einer an!

Oh je. Auk noch Hauchdütsk. Wat sall dat denn nu?

Meinee, kiek mi doch eenfach es an!   

Doo ick doch. Ick kiek doch nich scheel, orre?

Küer nich. Kiek eenfach.

Frau, du mäcks mi noch unwies.

Mann, du mi nich minner.

Herrjeh, dann sägg mi doch eenfach, wat is.

Also, ick wör doch nao ’n Fröhstück bi ’n Dokter.

Jaja. Oh, Mia, doch nix Ernstes?

Keggendeel. Ick wär ganz gesund.

Dann is jä guet. Wat mehr denn noch?

De Dokter meinde, ick könn mi guet seihn laoten.

So, meinde he dat?

Ja.

Jaja, de Dokters, wat de nich all’s so sägget.

Wat?! Geföllt di dat denn nich?

Doch. Aower von den dicken Ääs häff he nix säggt?

Nä. Üöwer  d i  häw wi gar nich küert.

Jopp konn nix mehr. Nämanä! So ne Grippe harr he noch nich beliäft. Un dat nu glieks mit dat nie’e Jaohr. Doch äs ollen Kerl häs mit so wat nu maol lange wat to bekieken. Gott Dank, dat de Mann siene Stiene harre. De guede Frau möök em in sien Elend een üm ne ännere warme Kruuke för an de Fööte un kaolle Lappens för siene Plääte, üm dat Timmern in‘ Kopp wat to lindern. Vull mehr wüss den Dokter eenlicks auk nich. Nu ja, noch wat an Kamillentee. Un dann män den Kopp nich immer hangen laoten.

     Un doch söhg Jopp de noch nich guet bi uut. Keggendeel. Et schinn, he wör de nu all wat bi in‘ Ssieggenhiemmel (er phantasierte)! Oh, oh, oh. So nich. Dao woll de guede Frau nu aower glieks wat an doon. De Mann mott up ännre Gedanken kuemmen, sagg se sick. Un so fröög se, off  se em nich villicht maol wat vörliäsen soll? „Frau, dao säggs auk wat“, mennde Jopp heestrig, „dann liäs mi es schön wat uut de Bibel vör. So wat helpet immer.“

     Män to, dachte Stiene sick. Un se göng glieks haruut, üm de dicke Huusbibel to haalen. De wör aower niärnswo to finnen! Doch eher dat debi nu noch in‘ Knüpp göng, nöhm se van de Kommode eenfach weg den nie’en Michaelskalender von de Steyler Missionare to Hande. Män nich so pingelig, dacht de Frau sick, dat is immer noch biätter äs nix. Dao stönn jä auk genoog Frommes drin.

     Daomit sett’e sick Stiene nu an sien Bedde. Dao sagg Jopp iähr ganz hinfällig: „Eher dat ick et alle dörneene smiet, Frau, fang met de Bibel män ruhig so schön von vörne weg an …“ Mientwiägen, dachde Stiene sick, un – stur weg – liäsede se em recht düütlick vör:

     „Dieser Michaelskalender erscheint für die Freunde und Förderer des Steyler Missionsordens Nettetal auch in diesem Jahre zum Vorzugspreis von …“

     Dao greep Jopp nu de Hande van siene Frau un sagg andächtig: „Stiene, Stiene, wat sind dat doch immer wier schöne, tröstlicke Worde …!“

Is wier sowiet. Fastelaowend. Helau! Jopp will dao auk es wier wat an doon. Villicht, dat he dann doch noch ant Frie’en kömmt. Ick soll em bi dat rechte Anlaot helpen. Schön Kostüm is jä nich verkehrt debi. Dat Aoge will jä auk wat häm’n.   

     Nich allto gries, dat treck bi Fraulüe an sick immer. Nich bloß to Fastelaowend. Also schwörde ick et Jopp glieks an: „Ne raude Pappniäs alleene mäck et nich!“ Wenn de dann auk noch debi int Beerglas tunkt, löpp Jopp de met ne Schnottniäse – un glieks all gaoht de Fraulüe debi laupen. So wat will alle guet bedacht sien. Nä, nen swatten Snurrwitz unner de Niäse maolen, dat düch all mehr. Dat giff em auk glieks ne ansehnlick männlicke Note. Villicht noch twee raude Hiärtkes met en Lippenstift up de Puustebacken? Jopp meint, em wäre dat tovull de Geckerie. De Mann begripp un begripp et nich, up wat Fraulüe kieket. Mann. Sall he doch singen: „Herzilein, du musst nicht traurig sein.“ Dann kann he ja wochten, off se em daobi üm en Hals fallet. Dao maak nu noch wat. Jopp is un bliff en Stümper, söwwst äs Narren noch! Herrjeh, Karneval is doch kiene Arme-Siälen-Andacht, orre? Drüm mott he weinßens in ne aparte Büx. Ja, de witte Schützenfestbuxe! Dao süht he noch wuohl guet in uut. Glieks auk noch dat bunte Hawaiihemd debi üöwer, dann wäre et weinßens wat.   

     Wat? Auk dat nich? Dat ick nich lache! Jopp winket all wier aff. Ja, veredammt noch maol, wat denn nu?! Dann män in den Knickerbocker. Ick säch et reinheruut: „Dat laot di nu män säggen, Jopp. Met de Herkules-Buxendriägers üöwer de Knickerbockders, samt dat Schulterklappenfüerwehrhemd, daomit bliffs bloß wier unner de Mannslüe!“ Jopp schinn dat egaol. Mehr noch. So härre he, ohne Drachenkontroll‘, an de Theke weinßens schön „freie Hand“. Denn för Jopp is nu maol „An der Theke, an der Theke, der allerschönste Platz!“ Ick säch de nix mehr bi. Sall he laupen, es he will.

    Aower wat lehrt wi daoruut? Junge, Junge, so Karnevalstüüch, dat will immer guet üöwerlegget sien. Well dao gar noch up den Prinzen Karneval luert, de draff vör nix bange sien, nich es vör de langen Paofhahnfiärs (Pfauenfedern). Doch daoför mott man wuohl geboren sien. Jopp göng debi in de Kneie. So göng he auk bloß es wier met sien aapig raut Höötken. Ick seih em all an de Theke demit singen:  „Westfalenland, Westfalenland ist wieder außer Rand und Band!“

     Also dann: Helau!!