Puchen

Bild: pixabay

Puchen (Prahlen, Angeben), dat mott so niäbenbi haruut. Eenlicks draffs dao gar nix so recht wat von mitkriegen, dann geiht et. Et geiht denn auk all derbi her, wenn nen driesten Praohlhannes meint, he möss allmänto met so heelmaol wunnerlicke Fremdworde üm sick smieten. Auk wenn dao eenen kömmt un vörgiff, mit nen bekannten Handjevörmeier (VIP, einflussreiche Person) up Du un Du to staohn, is he daomit bi us all unnen dör. Nänä, so nich.

Stell di vör, ick dai nu es kund, dat ick lessens up den gröönen Hüögel van Bayreuth to Frau Wagner sägget harr: ,Katharina, du moss dao bi Tristan un Isolde uut den twedden Akt mehr maaken. Also, sink hernieder, Nacht der Liebe“, dao pöss guet noch mehr wat an Timbre bi. Hört sick dat auk Gott weet wu an, denket de Lüe hier bloß: „De Kerl häff nen Vuogel.“

Ümgekehrt aower brenget sick wüerklick graute Löchten gerne so int Beld, dat se den lütken Mann debi maaket. Sägg etwa den Bundestrainer Löw, erst dat Trappen upt Düörp wör richtig Football, kieket alle glieks debi up. Un mäck he bi sienen lütken FC Schönau, wenn he es maol wier dao is, den Schiedsrichter, dann sass es seihn dao. Dann giff et aower Schlagzeilen! Nu sind wi nich alle Bundestrainers. Aower wi könnt dao wat von lernen.

Wenn man also in Gesellschaft maol upschnappet, Wenningmeiers daien iähren naichsten Urlaub in Schweden maaken, dann aower gau! Glieks leit sick säggen, dat Silvia us, siet dat se mit de Hochtiet dao nao Schweden trocken wör, lestertiet gar kien Kärtken mehr schriebben härr. Se härr dao äs Könnigin wuohl so recht kien Tiet mehr för … Oha, dann moss es kieken.

Guet lött et sick auk so niäbenbi fraogen, off den Sessel wuohl bequem wör, weil Baron von Heeremann dao wiägen seine Krrüßpiene noch kuort vör sienen Daut dat Polster leiwer keggen nen eenfachen Stuhl tuuschket harr. Orre: „Also in den Sessel satt vör Jaohren noch Norbert Blüm. He woll us hier weinßens iäben Dagestiet säggen, weil he aobends in de Rheinske Stadthalle üöwer sien Studium bi Ratzinger praoten woll. Daobi meinde he noch so niäbenbi, jüst hier in‘ Huuse söhg man et wuohl, dat de Renten sicher wören. Wi härren et män eenmaol schön hier.“

So wat geiht an sick noch wuohl. Män immer schön up ’n Teppich blieben, dann kann dao auk ruhig es nen dezenten Perser mit tüsken sien.

Ach ja, Persien un so…

Auk wat dat Reisen anlangt, nich glieks in de wiede Welt. Een Wort bloß: Flugscham. Un well lustert noch up, wenn et män bloß mit Söcke in de graute persischke Friedagsmoschee göng. Ah wat, dat is nich mehr dat rechte Thema. Bodenstännige Beliäfnisse bi ne Rucksacktour üöwer ’n ,Camino“ sind tüskentiets allemaol biätter. Auk dao lött sick guet wat mit bimaaken. Also:

„Hape häw wi auk troffen. He wör maol wir iäben weg. För us ganz schön. Denn glieks wör de heele Lauperie auk nich mehr so langwielig.“ Kerkeling wör jä nich Kerkeling, wenn he nich alltiets wier so eenen losslööt. Män auk de Andacht wör nich to kuort kuemmen. Kieggendeel! Denn, endlicks nu in Santiago, wör jüst den Papst dao wiäsen. Franziskus, oh ja, de könn de wuohl wat von. Un dat möss man säggen, mit den Mann lööt sick doch nu eenmaol guet küeren.

Kick, drüm göng et naichste Wiäke auk nao Rom hen …

Siälenrackerie

Bild: pixabay

Et schinn, de aolle Groffsmitt was up. Dat flietige Pinkepang (Beschlag des glühenden Eisens) göng em as Hämmerling alle lange nich mehr van de Hande. He konn et noch so dull angaohn, aower sien Kraft dai et nich mehr. So leip de Man nu män so mit. Dat gefööl em gar nich. Sien Liäwedag harr he gern arbeitet. Un nu fööl he baoll üöwer sien eegen Been. He konn de wuohl bi unwies werden. So göng he et auk oft an. Inhuuse göngen se em all uut en Weg. Nein, nein, dat wör nich eenfach mit den Mann.

Doch nu schinn et, söwwst Petrus härre Inseihn mit em. Et göng nich mehr. Nu ja, auk en Groffsmitt mott es maol van de Welt. Dao hölp auk all sien Kriölen (Wehklagen, Geschrei) nix. De Pastor was all up en Patt, üm to berichten (die letzte Ölung spenden). Ümdat den aollen Iesensliäger nu auk guet de Kurve kreeg, möök den Geistlicken noch wuohl recht fierlick. Nich dat den Versehgang dao noch ümsüss wiäsen wör.

As de Pastor nu dat Stiärwekrüüß üöwer Groffsmitts Bedde to Höchten büörde, dai het gar met Singsang un spröök: „Durch diese heilige Salbung helfe dir der Herr in seinem reichen Erbarmen.“ „Ick hör et wuohl!“, muulde de aolle Groffsmitt, „doch ick mott mien Ääsken de män erst bi tokniepen.“ Hölp nix, bleef de Pastor bi sienen Sermon, dao möss he nu män dör, daoför wocheden up em sicher auk all „alle Herrlichkeiten des Himmels“. „Un dat ohne Arbeit?“, fröög den Iesenwämser gequiält. Andächtig nickoppede den Geistlicken un verkünnede: „Oh ja, denn statt zu arbeiten, werden wir dort im Paradie-se nur die feinsten Tafelfreuden des Himmels genießen.“

Bi düsse Worde baimde sick de Aolle in sien Bedde up un giftede: „Dao geew ick nix üm! Ick konn mien Liäwe lang nich ohne Arbeit. Un dao egaol weg breet sitten, dat giff mi bloß Blaosen ant Chatt.“ Oh! Dat wuord den Pastor nu doch to bunt. Em göng dao de heele Andacht bi fleiten. Giftig spröök he to den aollen Querkopp: „Herrjeh, wocht et doch erst es aff! Met wat Siälenrackerie kanns villicht noch bi Grummelschuers mitdönnern …“

Nich schlecht. Dann will we wanner es lustern.

De schlimmste Fall

Bild: pixabay

Dokters giff et sücke un sücke. Aower nich bloß dat. Et giff de auk glieks mehr äs genoog von. Wo se vandage nich alle üm doktert! Waorüm et auk geiht, schon is de wier nen Dokter mit bi. Man mag all baoll nix mehr säggen! Aower wat et auk alle so to säggen giff, eens is sicher, se willt män alle liäben, de Dokters. Un dat nich schlecht.

     Nemm bloß de heelen Stethoskopendokters. Et giff jä all so langsam nich es mehr genoog Krankheiten daoför. Doch alle willt se gern praxeeren. Wi gönnet iähr dat ja, aower so wätt uut Prussen gau nen schwierigen Fall. Un schon sitts detüsken, tüsken alle de hinfälligen Allergiker. Kriss nen Schock de villicht bi (un dat kann ganz licht), so häs all glieks mehr äs ne handvull Dokters üm di. Un alle maaket se Befunde. Wat wör auk nen Dokter ohne Befunde? Oh, oh, de Befunde. De Befunde sind dat Schlimmste. Dann häbt se di all mit nen Pickel gau bi ’n Wickel. Gaoht dann gar de Schirurgen mit iähre Befunde debi ran, dann maak du di män all an den Tresorcode ran.

     Jaja, de Schirurgen, de könnt de besönners wat von. Von düsse biätteren Schlachters laupet ja all wecke verdreiht, wenn se bloß nen Bruchsack leggen mött, statt glieks den heelen Buuk schön uptoklappen. Wat könnde sick dao an Extrabefunde nich all’s noch so wiesen? Ja, dat kostet wat, aower wat kostet all nix? Un glieks keek man auk es wier genauer in de Sparbööker.

     Orre nemm de Ottopäden. För ’n paar Mark den ganzen Dag bloß inrenken, dao krieget se et ja söwwst bi in de Knuoken. Also giff et immer maol wier interessante Sonderangebote för nie’e Gelenke un so. Dao lött sick dann schön mit Hammer un Saage wat doon. So ’n Werken giff ganz anners Geld! Un wenn et bi de Operationsklopperie es maol nich so ganz klappt, so giff dat weinßens „beständige Patienten“. Drüm, Patienten, uppassen! Üm nich antolaupen, geiht et all loss mit de rechte Diagnose.   

     Bi Kottkamps Kleem wör et auk es sowiet. „Herr Dokter“, sagg he, „ick sin jä nu kien Kind mehr; ick weet immer gern Bescheid, wu ick dran bin. Drüm küert Se bi mi män gar nich lange drümrüm. Mi schrecket auk nich de schlimmste Fall.“ „Na ja“, mennde den Dokter, „Herr Kottkamp, also wenn Sie da durchaus Klarheit haben möchten, nicht wahr, so wären das im schlimmsten Fall bei Ihnen so gut viertausend Mark.“

 

Plattdeutsche Bücher von Otto Pötter
aus dem Aschendorff-Verlag Münster
Immer was Schönes „von hier“

Guter Rat is nich geheuer

Bild: pixabay

Giff Sprüchskes, de bliewet. „Spare in der Not, dann hast du in der Zeit“, dat is so eenen devan. Ick kreeg denn auk all, as ick in Schoole kam, mien erste Sparbook met teihn Mark Grundkapital. „Wo wat is, dao kümp wuohl auk wat debi“, sagg mien Bessvaa (Großvater). Papa mahnde: „Aower immer schön vörsichtig, de Gunst is noch kiene Gawe.“

Nu ja, ick bin de nich jüst en Millionär bi wuorden, aower klagen draff ick auk nich. Ick kam de nich bi ächter daal (die Ratschläge haben sich nicht nachteilig auf mich ausgewirkt). Dör Nährig- aower nich Gizigkeit (Sparsamkeit statt Geiz) is met de Tiet denn auk en seriös Realvermögen wuorden. Biätter, äs vandage dat unseriöse „Sondervermögen“, womit et up Pump glieks in en noch grötteren Pump geiht. Sefa fällt mi daobi in. De sägg bi so wat so: „Wenn en Pisspott Braotpott wäd, stinkt et.“ Könnden män-nig Klookschieters dao buoben män bloß en bettken better Platt!

Wiesmann Wilm wüss dat auk wuohl. Wilm wör nu aower nich bloß nährig (sparsam), de Mann wör all gizig. He kneep, wo he konn. Sogar an de Krankenkasse. De was em auk to düer. Doch nu quiälde he sick met Buukgrummeln. Wat maaken? Dat droff jä nu nix kosten. Wilm bröök sick den Kopp debi uuteneen. Doch dann harr he ne Idee.

Nao de Sunndagsmiss dai he sick up en Kerkplatz wat fröndlick mit den Dokter Vinerius. Off he em es maol wat fraogen könn, meinde Wilm dann so niäbenbi. „Eine Frage so vn Mann zu Mann“, de dai doch nich glieks wat kosten, orre? „Nein, nein. Gott bewahre“, sagg den werten Dokter genröös, wu he denn up so wat kaim? Oh, wat mossen de beiden daobi lachen. Dann kam Wilm de auk all mit ruut. So un so göng em dat mit sien Buukkniepen. Soso, aha, keek den Dokter klook. Wilm soll män düt un dat doon, dann göng et wuohl wanner wier. Aha, sieh an. Schön, schön. Besten Dank, schönen Sunndag noch und Auf Wiedersehen …

Vetteihn Dage drup, kreeg Wilm ne Riäknung van de Arztpraxis Dr. Vinerius. Un wat för eene! Wilm fööl de Kinnlaa debi runner. Heelmaol grantig möök he sick up en Patt un höölt den Dokter de Riäknung hen. Wat dat denn wäre? „Se häbt mi doch nülick dao up den Kerkplatz sömms sägget, dat miene Dokterfraoge nix kosten dai. Un nu so wat? Dat kann doch nich, orre?!“ Den Medikus bleef ganz ruhig un anterde: „Doch, doch, mein lieber Herr Wiesmann, das ist alles rechtens. Die Frage kostete ja auch nichts. Doch die Antwort, nicht wahr, die ist nun mal nicht umsonst.“

Dä! Guter Rat is nich immer geheuer. De Gunst is noch kiene Gawe, also immer schön vörsichtig. Denn so kann et gaohn, wenn den eenen van Holthusen un den ännern van Kniephusen is.

Nen wunnerlicken Stohlgang

Bild: pixabay

Nich eenen, de noch gerne will Landarzt sien. Dat is de nie’en Dokters tovull Lauperie. Daoför giff et nu all ne Sprechstunde per Computer. Off dat guet is för de Gesundheit? Un well so ’n Ding nich hät? Mott de dann sien Ääsken män tokniepen? Oh, oh, man denkt de biätter gar nich üöwer nao!  

     Wat wör dat noch änners, as et den aollen Dokter Niehues hier noch dai. He wör alltiets för kranke Lüe dao. Eenzig eenmaol göng dat nich mehr. Dao harre et em söwwst leeg (schlimm) troffen. Beckenbruch. Mit so wat konn he nich praxeer’n; drüm sprüng nen jungen Asstenzarzt för em in. Gaff jä noch kiene Computers. Egaol. Wat mott, dat mott, off mit orre ohne Computers.   

     Un so wör dao nu eenes Dages Leusmann persönlick dran. De arme Mann konn gar nich guet upt Hüüsken mehr. Ganz schlimm, et satt em all’s faste! Drüm göng et nu: „Guten Tag, Herr Dokter.“ „Guten Tag, Herr … äh ….“ „Leusmann.“ „Sieh an, sieh an, Herr Preußmann. Etwa noch verwandt mit dem Alten Fritz und seiner Gicht?“ „Nä, ganz sicher nich. Bei mir sitzt et alle in‘ Darm fest. Wie soll ich sagen …“ „Ich hör es schon: Alarm im Darm.“ Un glieks mennde dat Dokterken: „Wenns mehr nicht ist, das therapieren wir schon.“ Doch ganz so eenfach wör dat wuohl nich. Düt un dat möss he doon un dann soll he män in vetteihn Dage wier kuemmen. Nu denn.

     Vetteihn Dage drup göng dat dao so wier: „Guten Tag, Herr … äh ….“ „Leusmann.“ „Richtig, jaja, der Preußenmann. Nun nehmen Sie doch erst einmal Platz, nicht wahr. Wie ich sehe, haben Sie den Stuhl ja gleich mitgebracht.“ „Nu ja, Herr Dokter, ich wusst es auch nich so recht, aber ich sollte doch …“

     „Ach“, wünk dat Dokterken schwank aff, „da machen Se sich mal keine Sorgen. Kein Problem. Zeigen Sie das gute Stück doch bitte mal her. Na, eindeutig. Das ist Chippendale.“

     „Oh, doch nix Schlimmes?“ „Das eigentlich nicht, aber ihr Stuhl hat Würmer!“ Dao wör Leusmann aowerplatt. „Herr Dokter, was Sie nich sagen …“ „Na ja, so ist das mit den Diagnosen. Aber damit werden wir schon fertig. Drum lassen Sie den Stuhl am besten gleich hier, nicht wahr. Dann fühlen Sie sich auch gleich auf dem Heimweg schon viel leichter und unbeschwerter.“ „Oh, das wär ja schön.“ „Ja, ganz sicher. Denn ohne diesen harten Stuhl läuft es sich auf jeden Fall wesentlich unbeschwerter.“

     „Wenn Se dat män wissen! Oh, da bin ich ja so froh, Herr Dokter.“ „Das freut mich. Sehen Sie, dann hat das mit uns ja heute mal wieder ganz schön geklappt, nicht wahr?“ „Ja, Herr Dokter, das hat’s.“ „Schön, schön. Und wenn sonst noch was sein sollte, kommen Sie gerne wieder. Also dann: der Nächste bitte!“