MdO

Bild: pixabay

Dao was es maol en Kerl vont Lande, de in de Stadt trocken wör. Auk wenn he et dao bi de Stadtwerke bloß met den Schmutzwasserkanal to doon harre, leip he nu wat hauchniäsig. Nu ja, jedereene mott män wietten, wu he so löpp. Immerhin moss moss he nu es maol för wat mehr Ümweltschutz to ne Fortbildung nao Wuppertal hen. Un dat nu sogar noch met Hotelüöwernachtung!    

     Eenmaol dao in dat Wuppertal-Hotel, woll sick usen Kanalkruuper auk wuohl gern noch iäben in dat Gästebook indriägen. He söhg, dat dao eenen met „MdB“ drinstönn. Dao fröög he an de Refrekssion, wat et denn dao so met up sick härre? „Ein Mitglied des Bundestages“, kreeg he to Antwort. Soso. Sieh an, sieh an. Et schinn, man konn et en sücke Hüüser gar nich graut genoog ruuthangen laoten. So schreef he nu achter sienen Naomen „MdO“.

     Oh! Wat dat denn bedüüte, woll den Hotelfritzen wietten? Wichtige Antwort: „Mitglied der Ortskrankenkasse.“

     Kick, so is auk dat hier nu klärt.

En rüsigen Huusdokter

Bild: pixabay

„Oma, wo häs du bloß wier dien Hörgerät?!“ Kien Dag, ohne tominnst teihnmaol düsse leidige Fraoge bi Feldmanns in Huuse. Oma keek dann immer bloß dutt (verdutzt) up un fröög luuthals terügge: „Hä?! Wat häw si säggt? Könn ji nich wat düütlicker küeren?!“

De ännern ünen de bloß noch bi aff. Un daobi harre Oma so en schön Hörgerät. Aower dao göng se nich dran. Alleen de Battrien, wat de all kosseden! So wat wör nich för alle Dage. Un bleef Omas Hörge-rät mehrst Tiet propper in de Nachtschäppkenschublade verwahrt. Se leit sick de nix bi säggen. Ganz schlimm.

Waorüm ick dat vertell? Weil dao aff un an auk noch den Dokter Klockenbrink bi iähr Huusvisite möök. Den Huusdokter was an sick en ganz ruhigen, umgänglicken Mann. Weil he aower wüss, dat Feld-manns Oma hatthörig wör, göng he et bi de Frau immer glieks gewöllig an. Oma kannde dat all un leit m auk roopen. Dat göng vörbi. Wör den Dokter auk wier ruut, meinde se: „Wi müöget an den Klocken-brink jä wuohl en gueden Dokter häm’n, aower et is män doch en rüsigen Bollerjan.“

Hört hört!

Bild: pixabay

Erfreulicherweise hat sich Ihr Gehör ja nach dieser stationären Intensivtherapie deutlich gebessert, nicht wahr“, sää den Krankenhuusohrendokter to aolle Frau Gebbeken, „Sie können denn auch jetzt wieder entlassen werden.“

Dao reip de Paschentin: „Welche Beschwerden?!“

„Keinerlei Beschwerden mehr! Alles bestens. Es geht wieder nach Hause zurück!“

„En gut Stück? Doch, doch, es is schon en gut Stück besser!“

„Genau! Schön, schön, endlich wieder besser zu hören!“  

„Hö? Was soll da jetze noch stören?!“

„Ach, nichts. Soweit ist doch nun alles klar“.

„Meinen Se wirklich, sogar wunnerbar?? Un was is mit das Honnraa?!“

„Nun ja, das macht alles in allem so knapp Zweihundert!“

„Was? Was sagten Sie?!“

„D r e i hundert!!!“

Ne nette Draimerie

Bild: pixabay

Se sägget ja, Draime wären nich bloß Wind. Heel wiesklooke Pyschelogen meinet gar, se härren dao Gott weet wat in funnen. Nu ja, dat ännert in de Bedden aower nix an dat Weltern und Wehren oft debi. Un wat nutzet mi dat, wenn ick weet, waorüm ick lesste Nacht Napoleon wör? Drüm hängt den ännern Muorn ja doch kien Tweespitz (Zweispitz, typischer Napoleonhut, bei dem die Krempe so aufgestellt ist, dass sich seitlich zwei Spitzen bilden) an‘ Garderowenpinn. Ick könn auk ruhig so es Napoleon kummdeeren, miene Frau sprüng de doch nich bi. All’s bloß Draimerie. Nix änners äs Spöökerie in‘ Kopp. Villicht ganz nett maol, aower dat Liäben süht änners uut.  

Bi de Wehmeyerske wör dat mit de Draimerie mehrst nich so nett. Se harre oft wahne wat mit Albträume to bekieken. Bäänd harre Gott Dank mit so wat kiene Last. He schlööp an sick immer ganz guet dör. Göng auk em es wat debi dör ’n Kopp, so konn he dao guet mit liäben, dat lött sick nich änners säggen. Nu ja, de eene so, de änn’re so.

Eenes Dages satten de beiden bi’n Fröhstück. De Frau söhg gar nich guet uut. Bäänd fröög iähr auk glieks: „Häs nich guet schlaopen?“ „Gar nich guet“, stüöhnde se, „ick harr män jüst de Aogen to, dao göng et all wier loss. As wenn de Satan mi in‘ Nacken satt. Ick wüss gar nich so gau mehr wohen. Dao bin ick ratzfatz upt Rad sprungen un – heidewitzka – uutnaiht.“

„Wat du nich sächs“, mümmelde Bäänd an sien Buotteram, „un dann häs dao so de heele Nacht dörtrampelt?“ „Ja, wat soll ick denn maaken?“, fröög Hilde upkratzt. Se mennde gar noch: „Wenn ick män so schön schnuorken könn äs du …Häs auk noch draimt?“ „Oh ja“, nickoppede Bäänd, „dat häb ‘ke.“ „Aha“, leit Hilde nich nao, „wat denn?“„Also, wu sall ick säggen“, drucksde Bäänd herüm, „ick säch es so, ick bin dao nich bi wegföhrt.“

„Geiht et nich ’n bettken genauer?“, fröög Hilde nieschierig. Dao gaff Bäänd sick nen Ruck un sach, „ick will de gar nich ümto küeren, et göng maol wier schön rund mit de Paula.“ Hilde wüss gar nich, wat se hörde. „Wat?!“, keek se em ganz giftig an, „mit Paula? Un ick wör dao gar nich mit bi?“ „Nä“, keek Bäänd verwünnert up, „göng doch gar nich, du wörs doch de ganze Nacht mit‘ Rad unnerweggens!“

Maigangflug

Bild: pixabay

Dag vör en 1. Mai kam hier es en Tropp Vuogels tohaupe. De wollen bineene en schönen Maiuutflug maaken. Doch wohen? Wu dat bi Gefieder so is, piepkede un schnäbbelde den eenen glieks mehr äs den ännern. De Eekster (Eichelhäher) stöck forts den Kopp debi hauch. Möök dat denn noch Pläseer? Man denke bloß an de leidige Ümwelt. Ach, ach ach, et wäre nich mehr so äs fröher. Wo göng üöwert Feld denn noch tschilpend (zwitschernd) en fidelen Lewing (Lerche) in de Höchte? Wo reip en Kiewitt (Kiebitz) noch munter dör de Welt? Gar de Spreen (Stare) mööken sick all rar. Un de Gaitling (Sing-drossel) härre auk all mehr van Hiärten sungen. Män guet, dat weinßens de Gempels (Dompfaff) sick noch üm de hauhgen Kiärktüörns dreihden. Gott to Ehr klüng dao iähr „Tüüh“ un „Pijüt“ noch wiethen üöwer Land.

Drüm dai den Gempel nu es en hallen (laut) Pfiff detüsken, üm wier upt Thema to kommen. För den Uutflug slöög he de Baomberge üm den Billerbecksken Dom vör. Wäre dat nich es wat? Oh ja, dao wören se alle wuohl för. „Dann will wi dat män maaken“, greep den Gempel dör. De Gempels sind van Natur uut nich bloß lück resselut (energisch), se sind auk immer recht fröh. „Also sammelt wi us muorn fröh üm 8 Uhr an de Basilika in Rheine“, gaff he vör, dann häw wi auk noch wat von en Dag. Jaja, män to, dat göng wuohl, nickoppeden de ännern.

Nu mott man wietten, dat de Gempels van alle Vüögels mehr äs pünktlick sind. Dat sitt iähr wuohl van de grauten Kiärktaonuhren int Gefieder. Et wör nu auk all guet teihn Minütkes an 8 Uhr vörbi, ohne dat van de ännern Vuogels wat to seihn wör. Herrjeh! „Fief Minuten noch, dann dreih ick aff“, tüütede de Gempel verdreiht. Doch dann … Also nein! Wat söhg he dao? Dao kam met Gesang Naichte den Stadtpark (aus dem nahe gelegenen Stadtpark) den Vuogeltropp fideel un gemach dranpättket. De Gaitling vöran, achter sick wat Spreen samt Lüninge (Spatzen), Finken un en Kiewitt. Alle süngen: „Der Mai ist gekommen, die Träume schlagen aus …“

Es en Torpedo schööt de Gempel hauch van’ den Basilikatuorn daale up den Gaitling hento un reip: „Ji aollen Traonsuusen, draimet män nich länger noch! Nu aower fix, ick wochte all!“ Verschreckt anter-de de Gaitling: „Tix-tix-tix. Mäck doch nix.“ „Mäck nix?“, quäkte den Gempel, „wo komm ji denn her?“ „Och“, fleitkede den Gaitling vergnögt, „wi häbt us dacht, wi könnden düssen 1. Mai wuohl erst van Rodde uut an de Biäk (Bach) längs met en schönen Maigang nao hier beginnen.“

Nu ja. Waorüm nich? Is män eenmaol Mai, orre?