Nu geihs haruut uut’ Öllernhuus,
wat wör de Tiet mit di doch fien.
Wi winkt us to, de Abschiedsgruß
dött sähr, doch mott dat so män sien.

Geiht dennoch maol bi di wat scheef,
dann weeß’, dao is Verlaot hier drup:
Tohuus hät jedereen di leew –
de Düör steiht immer för di up.

De Lüde sägget immer,
de Tieten wüörden schlimmer.
Doch nä:
De Tieten bliewet immer.
Bloß de Mensken, de werd’ schlimmer.

Vör lange Tiet, dao söhg ick di.
Du keeks mi an, dat wör’t för mi.
Den Aogenschlag göng bi mi deep,
as wenn he mi ant Hiärt sacht greep.

Et wör män bloß ’n Aogenslag,
de möök up maol den griesen Dag
bi mi so löchtend hell un klaor,
as fööl von Aogen mi nen Flor.

Du leiw’ Kind Gottes, denk an mi.
Mien Hiärt, dat krümmt sick wiet nao di.
Doch werd et mit us nix upt Nie.
De schöne Tiet, se is vörbi.

Et deelde sick dao usen Patt.
Ick kam daobi ganz uut ’n Tratt.
Ick sochte di un fünd di nich.
Dat gaff int Hiärte mi nen Stich.

Doch, leiw’ Kind Gottes, denk an mi.
Mien Hiärt, dat krümmt sick wiet nao di.
Auk wenn ick von di nix mehr weet,
so is mien Hiärt män doch noch heet.

Ick verstaoh de Welt nich mehr:
Tellt bloß denn noch nen Millardär?
Waorüm hät vull Volk nix in‘ Ranzen
un ann’re laot‘ den Düwel danzen?

Dat Geld an sick is jä nich schlimm,
auk freu ick mi bi wat Gewinn.
Doch dreiht sick all’s bloß üm et Geld,
so is ‚t nich guet üm us bestellt.

Lött grautweg Geld sick denn bloß maaken
mit Spekeleer’n un krumme Saaken?
Rabaukig geiht et denn auk her,
bi düsse Art van Geldverkehr!

Erst recht int Kittken gar gehört,
well all met Etten spekeleert,
Wo ganze Völker nich werd‘ satt,
sollt sücke bar sick schiämen wat!

Wi könnt un dröfft de nich bi schwiegen,
denn Guets kann sick daobi nich riegen.
Bi unverschiämte Egoisten
dao bliewet us nich lange Fristen.

Wenn nix mehr tellt äs bloß noch Geld,
dann Gnade Gott met use Welt!
Nix kömmt nu maol van ungefähr –
un Geld helpt us dann auk nich mehr.

Dat Öller treck di nich bloß runner, dat Öller steck auk voller Wunner.
Man draff sick bloß nich hangen laoten un guet wat doon, män dat mit Maoten.

Noch schinnt dat Liäben schön un prall. Man tellt dat Öller nich äs Tall.
Doch eenes Dages is ’t sowiet, dann wiärd et för wat anners Tiet…

Et wiärd so langsam ’n Mallör, so es ’t maol wör, so geiht’ nich mehr.
Wi fraoget üm so manch Gefallen un willt män doch nich lästig fallen.

Wi willt den Kopp nich hangen laoten, willt denken guet un auk guet praoten.
De Welt, se is jä noch wuohl schön, wör man nich bloß so oft alleen.

He kümp ganz sacht, de aolle Dag; et werd nich biätter, ach, ach ach…
Man merkt, dat man nich all’s mehr kann un lött an sick nich all’s mehr ran.

Man kömmt nich ruut, nich van de Been un sitt harüm, is oft alleen.
Man is bedrüöwt un simmeleert: Wat noch wuohl alles so passeert?

Üm us werd ’t ruhiger nu män doch – debi sien will wi giäne noch.
So eenfach is dat aower nich, wenn man alleen is un all’s schwigg.

Auk krich man all’s nich recht mehr mit. Man säch sick sömms nu oft: „So ’n Schitt.“
De Düörn’s, se bliewet öfters to; jüst dat mäck us nu auk nich froh.

Längst bünd de Kinner uut ’n Huus. Besöök is rar, rar auk nen Gruß.
De leiw man hät, se sind män wiet – nich eener häff mehr richtig Tiet.

Worüöwer sall man sick noch freu’n? Nu sitt man gar in’ Altenheim.
Doch hät mehr Kraft äs all’s Gesöör, jüst hier dat Guede, wat maol wör…