Sind Fraulüe wankelmöödig?

Bild: pixabay

Dao woll es de aolle Möllenkamp uut en Huuse. An sick wör Möllenkamps Jopp en vörsichtig Männe-ken. Doch woll de Kerl auk gern sienen Mann staohn. Un dann wör dat nich alle eenfach mit em. Dao harre auk sien Frau nich schlecht wat bi to bekieken. Nu auk wier:

Möllenkamp harre den Hoot all in de Hande, dao keek he lück speh nao buuten. „Wat meins“, fröög he siene Kennerin, „gifft Riägen off nich?“ „Tschä“, sää Erna, „wat sall ick di dao up säggen, dat kann so orre so.“ „Na, dat is mi ja wat“, schüllkoppede Jopp. Oh, de Mann tröck all de Nüekels (Stirnfalten) bineen, denn he wüss män doch gern mehr.

He dreihde den Hoot so in de Hande un spröök met Betonung: „Frau, nu sägg mi doch es vernünf-tig: sall ick den Paplü (aus dem frz. Paqraplui für Regenschirm) nu mitnemmen off nich?“ „Wu du wiss“, anterde Erna, „du geihs jä uut en Huuse, nich icke.“ He, nu kuortaff: „Paplü (also Stockschirm) orre Stock?“ Antwort: „Söök di doch wat uut.“

He nu wier, ganz Mann: „Also, nich wahr, för dat Laupen is mi de Stock an sick leiwer. Dann könn ick den Paplü doch hierlaoten orre?“ „As du meins.“ „Ja wat denn nu?“, frögg de Olle, „riängt et, helpet mi de Stock auk nich vull. Ick gleiw, ick nemm doch den Paplü, orre?“

„Häs recht“, nickoppede Erna, „den nemm män“. Jopp knibbelt sick an de Niäse un kick wier int Wi-är. Et schiert up. De Sönne kümp dör. Aower off dat hölt? Män nu schinnt et ganz guet dao buuten. He sägg: „Ick gleiw, ick laot den Paplü nu hier un nemm den Stock. Dao is doch Verstand bi, orre?“ „Jaja“, sägg Erna, „dat is et wuohl. Dann laot den Riägenbaldachin män hier.“

„Nu ja“, kick Jopp so van de Siete, „ick will jä nich vull säggen, aower mäcks du di dat nich en bett-ken to eenfach?“ „Nä, waorüm“, bliff Erna ganz ruhig. „Ja wenn et denn aower nu doch es en Schuer giff?“, frögg Jopp, „wat dann?“ „Dann kann ick et auk nich ännern“, treck Erna de Schullern hauch.

„Süss fällt di nix in?!“ poltert Jopp, „du kriss hier in Huuse den Ääs nich natt. Aower icke …“ Erna, ohne Mucken: „Dann blief doch auk inhuuse.“ „Aower du weeß doch, dat ick in de Stadt mott!“ kröppt Jopp sick up. „Ja, dao kann ick doch nix an doon“, sägg Erna, „dann laup doch.“ „Eenfach so?!“ „Ja, eenfach so.“ „Ick krieg hier noch en Rappel!“, spitakelt de Olle, „herrjeh, ick häb nu maol gern wat in de Hande, wenn ick laupe! Wenn et nu aower doch es …“ „Dann nemm den Paplü.“ „Hö? Bi Sönne un dann met Paplü …“ Erna: „Dann nemm den Stock, eher di schiäms.“

Oh, oh, oh. Jopp winket heel verdreitlick aff. Nich genoog demet, röpp he reineweg unwies: „Herrjeh, ick könn verrückt wäden! Well schiämt sick denn hier? Mann, Mann, Mann! Et geiht mi doch eenzig üm en bettken Gewissheit. Aower nä – waorüm sin ji Fraulüe bloß alltiets so wankelmöödig?“