Suuset di maol wier de Kopp,
is’t höchste Tiet, to säggen: „Stopp.“
Komm heruut uut‘ Hamsterrad
un laup es met en ännern Tratt.

Dreih üm di söwwes di nich rüm,
dat mäck beswaoget un licht krümm.
Kiek leiwer hiemmelan, maol still –
villicht kriss Wind, wat Gott wuohl will …

Et giff noch mehr äs Geld un Gut;
söök öfters Inkehr, statt Geluut,
So merks, wi liäwet, oft verkannt,
met‘ Affsolude Wand an Wand.

Dao glämmt auk noch in graut Mallör.
wat Toversichtlicket bi dör.
Dat dömpet sachte Angst un Bange
un hölt us uprecht bi de Stange.

So männigeene ärgert sick,
kick kruus un häff up all’s en Pick.
Well könnt daobi noch fröndlick kieken?
So geiht dat Guede glieks all strieken.

Doch kümp dat mehrste, so beschimpt,
rein uut den eegen Kopp, dat stimmt!
Drüm kiek nich knurrig in de Welt,
dann schinnt de Welt auk nich verstellt.

Et giff nu maol van all’s so wat –
un is man daobi auk es platt,
so is män doch nix ohne Mängel.
Nich Engel giff et bloß, auk Bengel.

Könnt Bengel us nich daale kriegen,
könnden Engel wuohl obsiegen.
Kiek wi män öfters munter drin,
dann is’t för alle glieks Gewinn!

Häbberechtig bloß för sick,
eegensinnig met en Tick –
wu süht wuohl so de Welt bloß uut,
egaol vör änn’re up de Hut?

Et bruuket jeder wuohl sien Riek,
aower, Gott erbarm, nich gliek
ne Festung in de Welt,
de ännere in Ecken stellt.

Is ‘t üm de Döör auk noch so schön,
nich eenen liäwt för sick alleen.
Paorten lichten, lachen, küeren,
so wat dött bineenestüeren.

Gäff et een Wort daoför met Moot,
so trööf „Europa“ dat akkraot.
Gueden Sinns en Allianz,
geiht et biätter met Kulanz.

Kiene Ränke üm ne Clique;
tesammen mehr, statt icke, icke.
Nich so schalu un nich met Schmu,
so wären Striet un Krieg tabu.

De Fastentiet met Magerquark,
mäck nich bloß slank, se mäck auk stark.
Van Ballast geiht dao guet wat quiet –
Kopp, Hiärt un Siäl wiärd frie un wiet.

Et is weet Gott nich to verkennen,
heel best de Fastentiet to nennen.