De Jägersmann geiht up de Pirsch, he is begierig maol wier up en Hirsch. Bi „Waidmanns Heil” un „Halali“ beginnt auk glieks de Ballerie.
De Hirsch kick up un denket geck, nu wäd et Tiet, män gau hier weg. He warnet üm sick to: „Giewwt acht! Maakt dat ji futt kömmt, et is Jagd!“
So söch dat Wild met List un Tücke, sick wietaff schlau ne sich’re Lücke. Un denkt: „Se häbt se wuohl nich alle, wi laupt iähr doch nich in de Falle …“
De Jägersamnn, he schüttt un knallt, doch schinnt lück lierig em de Wald. De Hirsch kick em van ächten to un lacht et uut bi dat Gedoo.
All de düere Munission, se brenget kiene Provision. De Jägersmann mäck Piff, Paff, Puff, doch is sien Scheiten nix äs Bluff.
De Böllerie geiht heel in ’n Wind. Et schinnt, de Jägersmann wär blind. Dann is de Jagd auk all vörbi. Et wör män nix es Knallerie.
Den Prumenkötter Middelstedt, de harr ’n Schwien, dat was nu fett. He sach fideel to siene Frau: „Stiene, weeß wat ick nu dau?
Ick gaoh nao usen Schlachter, achten (dahinten), un laot dat Schwien nu tipptopp schlachten. „Ja, gaoh män“, sach de Frau em blie (frohgemut), ick haal an Hölpe wat debi.“
Tschä, üm so ’n Schwien guet Herr to wiär’n, is allerlei debi to wehr’n. Stiene kam auk nao ne Wiele met fief Mann trügge in de Iele.
Un glieks drup brachte Middelstedt auk all den Schlachter Beilmann met. Dao sett’e Stiene schwuppdiwupp in Pötte glieks heet Waater up.
De Mannslüü drünken sick erst eenen un dain sick grautwech düftig dehnen. Se harr’n de Mauen (Ärmel) upgeslagen, as göng ‘t den Düüwel an den Kragen.
Den Schlachter namm en starket Strick – un namm den Stall streng in den Blick. Doch wat wör dat, in‘ Stall dao drinnen, dao wör nu nix vont Schwien to finnen!
Füünsk (ärgerlich) reip Beilmann, heel verfeert: „Dat is mi noch nich ehr passeert! Et is nich dao, et is nich hier, wo is nu bloß dat dumme Dier?“
„Wi bruukt mehr Lecht!“, reip Naober Plinn un haude wööst de Schiebe in. De annern spickten in de Hannen un brööken rüm, an Müer’n un Pannen.
Daobi keek Stiene mehr äs kruus un dachte bloß: „O Herr, mien Huus … Ick werd verrückt! O wei, o wei, wat doch en mallet Schlachtbohei!
Et schinnt, se sind heel unwies all, smiet‘ wild mit Strauh un Mess dör ’n Stall.“ Dat heele Huus stönn debi Kopp, dao kreihde luut et up maol: „Stopp!!“
Et wör ne klaore Blaagenstimm, de Ballerköppe höölden in. Dat Kind wees es so ’n klooket Müüsken, bi dat Bohei dao niäben ‘t Hüüsken –
un spröök: „Warüm bloß glieks so heel verrückt? Dao … ! Ächtern Struuk, häfft sick verdrückt!“ Nu feihlden bi dat Schlachtbohei glieks auk noch Baulüü – eins, zwei drei …
♣ ♣ ♣
Fragen Sie in Ihrer Buchhandlung nach plattdeutschen Büchern von Otto Pötter, erschienen im Aschendorff-Verlag Münster.
Die zeitlos schönen Pötter-Bücher zählen zu den Klassikern der plattdeutschen Sprache und sind zu jedem Anlass ein originelles Geschenk „von hier“!
