Man draff de allegar nich üöwer naodenken

Bild: pixabay

Unbefangene Zurückhaltung ist typisch fürs Plattdeutsche, womit in Abwägung der Gegebenheiten zugleich eine gewisse Vorsicht zum Ausdruck kommt, die sich auch schon mal ins Simulieren steigern kann. Schwant dabei nichts Gutes, klingt es hier oft: „Man draff de alle gar nich üöwer naodenken!“ Is doch so, orre?

Is män nich immer alle eenfach. Manchs suuset de Kopp de män so bi. So auk es bi Mia up en Markt. Dao woll sick Mia en Kopp Kabbes kaupen. An sick is dat jä nix, üm Nerven debi to laoten. Doch Mia wär nich Mia, wenn se nich auk hier lück vörsichtig bi to Werke göng. Den Kabbeskopp wör näm-licks nich mehr so ganz billig. Van nix, kümp nix, dacht sick Mia. Aower wu dat so is: Man draff de alle gar nich üöwer naodenken!“ Wat bruuket et auk glieks raude Kabbesköppe, Gröönkohl, Rausenkohl, Spitzkohl, Wirsing … Mott dat denn? Bloß dat wi den Hals nich vullkrieget? Mia wör sick dao up en Markt stantepee sicher: Wenn et bloß eene Sorte Kabbes gäff, wäre den Kabbes auk sicher billiger. Kick – un all wier lött sick säggen: Man draff de alle gar nich üöwer naodenken. Mehrst giff dat bloß Ärger. Un man kümp de auk noch vant Hölzkes upt Stöcksken bi. Denn … nu es ganz ehrlick:

Recht nommen sind so Kabbesköppe van us Mensken gar nich aff. Giff et denn nich auk unner us so männig Kabbesköppe? Nu ja, ick weet, dao is van Natur uut noch doch noch wat debi tüsken, aower … Also ick sägg es so: De echten Kappesköppe laot‘ sick weinßen keggensietig in Ruh. Dat is bi so Kabbesköppe van Mensken aower ganz un gar nich so! Eene Sorte mäck üm de ännere Sorte noch mehr Theater in de Welt äs de ann’re. Kiek män.

Man könn dördreihn bi all so kabbelige Kribbelköppe. Man draff de gar nich alle üöwer naodenken. Also dao bin ick nu auk bi Mia, dao up en Markt mit iähren Kabbeskopp. Doch de is jüst afflenkt un steiht dao mit den aollen Meyers Jopp to küeren. Man süht den Mann gar nich an, dat he nu all hun-nert Jaohr is. Nu ja, ick meine, dat is jä schön un guet, aower hunnert Jaohre wäd man auk män bloß eenmaol. Mehr nich. Dann kümp wanner änners. Dao bliff nich mehr vull.

Un dao denk nu män erst gar nich so richtig üöwer nao, süss kringelt sick wumüöglick noch de Pielewüörms debi. Wink nich aff, dat is so. Well weet, wo sick de nich alle so rümkringelt. De maaket sick jä söwwst vör en Kerkhoff nich es bange. Oh ja: Man draff de alle gar nich üöwer naodenken. Drüm möch ick auk för kien Geld in de Welt mit so nen Pielewuorm tuusken. Nä. Un wu gefäöhrlick de nu auk noch liäwet!

Wenn se sick denn maol up iähre Wanderung von en Kerkhoff hen so unnere Hohnerwieske es verlaupete un dao bloß eenmaol dat Köppken uut de Erde haruut waoget, dann, ratzfatz sind se all bi nen Hohn in‘ Schnabel landet. Dat wör et dann, mit dat Pielewuormliaben. De Höhner kakelt vergnögt debi – un legget antlesst noch ’n Ei devan. Ach so ja … Man draff jä noch wuohl fraogen …

Vanmuorn auk noch en lecker Ei giätten? Lüe, et is ju gönnt – un doch, ick sägg ja: Man draff de alle gar nich üöwer naodenken!