Nen schönen stillen Advent

Bild: pixabay

Mit siene stillen Wiäken up Wiehnachten hento tellt de Advent mit to de schönsten Wiäken van et Jaohr. Doch, kiek un hör män, so ganz stille is et de nich üm. Üöwerhaupt is dat män so wat met de Stille.

Mi mäck et all grantig, wenn Lüe to sinnig Anlaot iähren Babbel nich haollen könnt, in Kerken rümsabbelt orre, up Begräbnisse, gar achter’n Sarg her de Gäppe (Mund) nich haollen könnt. Eenfach maol still sien, is dat so schwuor? Wat is dat denn för ne Art, achter den Dauden sienen lessten Gang her üöwer dat Wiär to quatern? Wat sall dat? Nu ja, villicht sall dat üöwer dat eegene Unbehagen weghelpen. Göng dat, met ’n bettken Anstand, aower nich auk änners? Eenfach maol uuthaollen, wat us knipp. Eenfach maol de Muule haollen. In Stille sick finden. So wat richtet up.

Man mott auk wat an sick rankuemmen laoten, woför faken (oft) de rechten Worde feihlt. Jüst dat geiht nich met Gesabbel. De Advent könn us ne Lehre sien, innetohaollen, üm auk dat es to bedenken, wat de Kopp alleene nich terechte krich. Häbt us denn Hiärt un Siäle nich auk noch wat to säggen? Dao könn wi aower nich keggenanquasseln. Erst wenn et still is, könnt, deep van binnen her, so wat es „Ahnungen“ in us upstiegen, de üöwer use Vernüll (Verstand, Ratio) gaoht.

Fröher wör de Adventstiet gar noch Fastentiet. Man nöhm sick terügge, üm up wat Besönners hento praot to sien. Nu mein ick ganz un gar nich, auk wi sollen düsse Wiäken maol wier „darben“. Aower lück met Worde es to fasten, ick gleiw, dat dai nich eenen schaden. Villicht kreegen wi jüst up düsse Art „mehr“ gewahr äs bloß so Wiehnachtsgedudel. Mi giff dat up Duur mehr Kopppiene äs Wohlgefallen. So könn ick mi villicht auk es in Stille von wat befraogen laoten, wat mi villicht knipp. Dao mott ick nich glieks up to babbeln. Dann sabbel ick et bloß wier  kuort un klein.

To Advent hett et in nen schön Leed: „Auf, auf ihr Herzen, werdet licht.“ Dat to bedenken, bruuket Ruh un Besinnung, weil, dao stecket mehr drin, äs in use Köppe geiht. Denn all dat, wat nich van Hiärten kömmt, mäck us nich bloß bange, et „löchtet“ us auk nich in. Üm mehr to seihn bruukt et weder Brill noch klooke Waorde; un üm mehr to hören, mott et eenfach maol stille sien. Dann ahn wi auk villichte, dat et wiet mehr noch giff, äs use Verstand us wiesmaaken will.

Also denn: Nen schönen stillen Advent.