Ick sin de wier

Bild: pixabay

De Wind striekt mi noch jüsteso
hier es vör Jaohren üöwer’t Haor.
As jung ick daomaols göng, heel froh,
dao streek dört Haor mi auk mien Muor.

Nich Vaa, nich Moder sind de mehr,
auk Bello kläfft nich mehr harüm.
Doch singt dat aolle Iemsewehr
noch immer mit de lieke Stimm.

Un auk von’ Kerktaon lutt se noch
jüst so es fröher, use Klock.
Auk nu is se all wier antoch,
mit Wucht de Schlag – un gar nich drock.

Et is, as reip se mi: „Komm … komm …“
mit iähren ruhigen Klockenschlag.
Bedächtig kiek ick hauch, baoll’ fromm,
un hör mi säggen: „Ach, ach, ach …“

Ganz still is ’t üm mien Öllernhuus.
Et dampet auk nich mehr de Uo’m (Ofen).
Ick staoh daoför un doo nen Gruß
in Richtung Kerkhoff – un nao buob’n …

Wo fröher miene Weige stönn,
gaoht änner Lüe nu in un uut.
Off ick es schell, nen Blick mi gönn?
Ick laot’ un denk: „Dat is nich gut.“

Man kann de Tiet nich trügge dreihn.
Un doch föhl ick mi guet wier hier.
Wat doo ’k von binnen mi doch freun:
„Ick sin de wier! Ick sin de wier.“