Gnadenschuss

Bild: pixabay

Et wör vör Jaohren. Nen Bulldog (Ackerschlepper) harre Esselmann wuohl all, aower von Autos woll he nix wietten. Mit twee Gänge män bloß: „Hü!“ und „Brrr“, wören Perd un Kutske sien Een un All‘s. Daomit göng et sunndags nu auk es maol nao Rheine hen. Frau mit debi. Up Rheine wören de beiden immer heel nieschierig. Stadt is Stadt, mit iähr Düörp nich to verglieken!

     Dat Perd wör noch guet in Trab, as et von de Saoltbergske Straote, up den Thie hento,  Richtung Markt gaohn soll. „Brrr!“, kreeg Esselman so iäben noch ruut, as nen Bollerjan von Auto üm de Ecke flöög. Baatzkedie, dao krachte den dicken Al-Capone-Brummer auk all in dat Gespann. Ganz schlimm! De Frau schree Mord un Brand. Dat Perd knickte män so in de Beene un bleew lang up de Straote liggen. Nich wiet daovon, beide Esselmanns, in haughen Buogen koppüöwer upt Trottoir (Bürgersteig) knallt, dat de Knuoken män so knackten. Un de schöne Gig lag in Grusementen (in Stücke) üm iähr to. Gott in‘ Hiemmel! De Lüe bleewen staohn, krieskeden un bölkten, annere göngen laupen; et göng drunner un drüöwer. Doch dao stönn de Polßei de auk all.

     Een Schandaam söhg glieks, dat dat mit dat Perd nich mehr vull wör. Ohne lange to fackeln tröck he siene Pistole un gaff Fanni den Gnadenschuss. In de Hand de Pistole, wo noch lück Rauk ruut dampte, göng he nu up de beiden Esselmanns to un fröög, wu dat denn nu mit iähr so wör? Esselmanns Bruni branskede luuthals up un woll all wat stöttern … Doch gaff de Mann iähr fix nen Schubs in de Siete un flisterde: „Säch nix, süss schütt he us auk noch daut …“ So luut he konn, reip he aower nu: „Polßei, alles bestens!! Et is us selten biätter gaohn!“