De Flinte alleene mäck et nich

Bild: pixabay

De Hubertus-Brüörs satten maol wier kommodig ümt mollige Herdfüer tohaupe. Se satten dao all baoll in Tweedüüstern, denn, offwuohl noch immer Naomeddag, leit all dat Lecht buuten mehr und mehr nao. Et wör winterkaolt un beste Jagdtiet. Et schööt auk wuohl von buuten her.

     De Jagd aower, de harre aolle Schulte-Westkamp an so ’n fienen Herrn Diplomdokter Sounso uut Mönster verpacht‘. Et wör an sick noch ’n jungen Springintfeld, de gerne jagen un daoför auk guet betahlen dai. So pöss all’s guet bineene, denn wenn auk för Schulte-Westkamp de Jagd sien Een un All’s wör, so möök sick dat bi em nu aower mit nen Rollator nich mehr ganz so guet.

     He satt hier nu leiwer mit siene aollen Jagdbrüörs bi ’n lecker Piepken samt nen Jägermeister vör dat gloinige Füer un keek up den blaoen Damp, de dao sachte uut sienen Piepenkopp in‘ Stuoben to Höchte steeg. Dat Praoten dreihde sick mehrst so üm de Gesundheit un de Dokters. Dütmaol mööken se sick nen Kopp üm mehr Beweglichkeit. Wat dao wuohl guet so för de Knuoken wör?

     Jaspers Franz sagg, he härr dao all vull Guets von Perdesalbe hört. Gar unnen rüm soll nen Klacks daovon guet för de Durchblutung sien. Schelmsk kneep he ’n Aoge debi to. Oh, dao keeken de aollen Herren nu aower luunig up.

      Wiesmanns Jopp meinde aower doch, Krückeln hen, Perdesalbe her, doch auk dat möök män nich mehr flott för dat rechte Juchheissasa . Dat wör so, es bi ne aolle Flinte. Wenn de et nich mehr recht dai, könn man dao auk mit noch so guet Waffenüölge nich vull mehr an doon. Nen aollen Püüster bleef män nen aollen Püüster. 

     „Mann, Mann, Mann“, stüehnde Bönten Gerd. He stoppede wat Krüll in den Piepenkopp nao, gaffelde mit siene Sticken harüm un blaosede nen gueden Zug Damp in de Höchte, so dat em de Aogen debi träönden. Dann moss he hooßen un blaffkede: „Feihlt bloß noch, dat wi Stricken gaoht (Fallen stellen mit Draht oder Strick).“

     „Ach“, sagg Schulte-Westkamp, se sollen den Kopp doch nich hangen laogen. De Flinte alleene möök et doch nich. Un … Un üöwerhaupt, dat wör so: De Fraulüe härren oft mehr Spass an de Jagd, äs egaol so an dat Scheiten un Böllern. Dat göng iähr sowso oft vullto harre. Kick, män soll dao män schön altersgerecht positiv bi blieben.

     „Wat ’n Gepraot“, dachde Jaspers Franz, greep nao sien Pinnken un sagg bloß een Wort: „Wohlsein.“ Oh, jüst nu böllerde et buuten up maol wier. Godorri, dat wör jä dat reinste Trummelfüer. „Also dat is mi ja ’n wunnerlick Werks dao buuten“, wackelde dat Pinnken in Wiesmanns Jopps Hande, „meinee, „et fallet ümt Huus hier ja in eenen hen Schüsse. Mi schinnt dat all nich mehr normal. Wu kann dat? Von Manövers härren wi doch wat hört, orre?“

     „Ach, doch kien Manöver“, wünk Schulte-Westkamp aff, „dat is usen nie’en Jagdpächter uut Mönster. De Mann schütt nu all siet vanmuorn an eenen Hasen harüm …“

     „Jaja“, leit nu auk Bönten Gerd es wat von sick hören, „wenn wi Ollen män noch so guet könnden es wi wollen, könnden wi et em wuohl wiesen. Män wat nich is, dat is nich.“ „Du säggst et, Gerd“, nickoppede Jopp, „dao helpet auk keine Perdesalbe mehr.“

     Dao greepen de aollen Herrns nao allesamt wier nao iähre Pinnkes – un keeken män ernst debi drin.

Plattdeutsche Bücher von Otto Pötter
aus dem Aschendorff-Verlag Münster
Immer was Schönes „von hier“