Erdig,
eenfach himmlisk

Bild: pixabay

„Schriftsteller“, dat Wort sägg us, dat düsse Schriewerslüe de Schrift, also de Worde, an de rechte Stelle setten doot. Wat is aower de rechte Stelle? Dat is ne Fraoge för sick. Dao krieget Wiesepitts sick licht in de Haore bi. Nich weinig Schriftstellers sind dao all bi laupen gaohn. Dat is so, es bi alle Künsten. Alle willt de wat to säggen. Un jedereene meint, mit siene Posission wör et troffen. Bööker aower willt allerlei Mensken anspriäken. Se mött‘ sick aower auk anspriäken laoten …

     Iämso is dat mit Belder. Maolerie un Schriewerie doot sick nich vull. Schriftstellers meint, se daien mit Worde maolen. Maolers meint, et kaim up de rechte „Farbkomposition“ an. Un so frögg sick, wecket Wort „sitt“. Un bi de Kollör? Wecke Farbe den Ton angiff. So is Witt noch lange nich witt; weder mit Farbe noch mit Worde.

     Bispiell, de Eskimos. För de Farbe Witt häbet de Inuit vettig Worde. Ja, dao is von Hiemmel un Erde wat debi. Un bloß sücke, de sick in Hiemmel un Erde tohuuse föhlen könnt, könnt auk de rechten Worde daoför finden. Bi Maolers sind dat de rechten Farben. Et wätt aower all „glasig“ för sücke, för de eenzig Sönne, Maond un Sterne den Hiemmel uutmaaket. Dat is so es bi de Jaohrestieten, jede steiht för sick un doch gehört se nich minner tesammen.  

     Nemm bloß es den Hiärwst. Je wieder in den Hiärwst, ümso mehr schinnt et, dat Hiemmel un Erde verwisket. Guede Maolers aower könnt dat noch wuohl uuteneenehaollen, jüst so es guede Schriftstellers.

     As ick mi derangaff, üöwer’n Hiärwst to schrieben, göng mi daobi glieks dat Wort „erdig“ dör ’n Kopp. Ick dachde an Hiärwstdage fröher, as et noch mit nen Spaten in Gaoren göng, üm de Erde ümtodoon, so es de Buern de Felder plööget un de glatten Schollen in de Hiärwstsönne glänzet.

     Wat? Kann Erde glänzen? Wu dat denn? Schwatt, bruun oder noch wat heller … Ja, un wu de frisk ümbruokene Erde erst rück! Se rück auk erdig. Mit nix änners to verglieken.

     Nu stelle man sick auk noch vör, wu de Spaten Scholle üm Scholle ümspicket. De fuchten, glatten Erdschieben kippet sietto de Riegen nao män so weg. Pielewörms, jäh int Lecht huoben, kringelt vörsichtig dör de schieren Erdschollen. Wat kümp dao süss nich wuohl noch all’s so bi ant Lecht?

     „Lecht?“, fröch man sick, „wat för Lecht?“ Ja, auk dat giff et, fuchtet Lecht, wat, nu in‘ Hiärwst, dör Wrasen so iäben noch dat bömmelnde Laof güllen löchten lött, Laof dat rück, so es et bloß bi düt Lecht ruuken kann. So rück et bloß in‘ Hiärwst, erdig – un erdig löchtet et auk bloß in‘ Hiärwst. Farben, de eenzig schienet. Eenzig nu so. Ansüss so nich mehr.

     Et is, as härre nen Maoler de Farben mischket. Ick kann et nich änners säggen, Farben uut Hiemmel un Erde, mit nen Klacks Sönne uut raude Tinten, verwischket dör Schlieren von griese Wulken, giälgüllen Laof, wat sick in erdig blanke Schollen speigelt. Un all dat rück nao Hiemmel un Erde.

     Wat? Könnt Hiemmel un Erde denn ruuken? Ja. Erdig, eenfach himmlisk.

Plattdüütske Bööker von Otto Pötter
Immer ganz wat Fien’s von hier