Erdig,
eenfach himmlisk

Bild: pixabay

„Schriftsteller“, dat Wort sägg us, dat düsse Schriewerslüe de Schrift, also de Worde, an de rechte Stelle setten doot. Wat is aower de rechte Stelle? Oha. Dat is ne Fraoge för sick. Dao krieget Wiesepitts sick all glieks bi in de Haore. Nich weinig Schriftstellers sind dao all bi laupen gaohn. Bi de Maolerie is dat auk nich vull änners. Wenn man all nich weet, wu dat Beld hangen soll, na ja … Maolers meint dann, de „Farbkomposition“ möök et. Auk guet. Un so frögg sick, wecket Wort „sitt“ un wat för ne Kollör de rechte Farbe giff. Alle män nich eenfach. Mehr Farben äs in‘ Hiärwst giff et baoll nich. Un wenn Rilke wat von de Schatten up de Sonnenuhren schriff, moss di dao auk schön Gedanken bi maaken, statt up de Uhr to kieken.

     Ja, de Tiet, de Tiet. Et is, as kaim et in‘ Hiärwst up ’n Stündken mehr orre weiniger gar nich an. Daoför schinnt et ümso mehr, dat Hiemmel un Erde gar verwisket. Guede Maolers maaket sick auk bi so wat nich bange. Guede Schriftstellers nich minner.

     As ick Luune harre, maol üöwer den Hiärwst wat to schrieben, göng mi forts dat Wort „erdig“ debi dör ’n Kopp. Ick dachde an Hiärwstdage fröher, as et noch mit nen Spaten in Gaoren göng un mien Vaa Scholle üm Scholle ümspickete. Daobi föölen de fucht-glatten Erdschieben sietto de Riege nao män so weg. Pielewörms, jäh int Lecht huoben, kringelden vörsichtig dör de schieren Schollen. Et is nich von Rilke, wenn ick schriebe, dat so Erde gar glänzen kann. Ach, un wu de frisk ümbruokene Erde erst rück (riecht)! Erdig. Mit nix to verglieken. So es dat Lecht auk rück. Fucht. Lecht, wat nich löchtet, aower dör fiene Wrasen griese wabert. So ‘n Lecht giff et bloß in‘ Hiärwst. Et is, as härre nen Maoler nich mhr vull Farben, de he aower guet noch misken konn, ick kann et nich änners säggen, Farben uut Hiemmel un Erde! Un all dat rück auk noch nao Hiemmel un Erde.

     Ja, so rück de Hiärwst, erdig, eenfach himmlisk.

Plattdüütske Bööker von Otto Pötter
Immer ganz wat Fien’s von hier