De Döre steiht noch up för di

Bild: pixabay

Bild: pixabay

Lange, lange is et her, doch et döt noch immer sähr,
as du göngs haruut – eenfach so haruut.
Dreihdes di nich eenmaol üm, ick göng daobi in de Krümm;
denn nu wör et uut – et wör eenfach uut.

Un ick stönn alleen för mi, dachte bloß: Nu is’t vörbi!
Keek int Lierige, schachmatt – un de Aogen wören natt,
träonennatt.
Oh… de Nacht wör kaolt un schwatt.

Daomit kam ick nich terecht, liäwte nu mehr schlecht äs recht,
so ganz un gar alleen. Nä, dat wör nich schön.
Et göng nich grötter, dat Mallör; du feihldes mi, egaol, wat wör.
Dat wör nu alles nich mehr wat. Ick kam nich mehr so recht in‘ Tratt.

Un ick reip to Maond un Stern: „Frau, wat häb ick di noch gern!
Et göng nix mehr in de Brüch, kaims du bloß baoll wier terügg.“
Terügg, harup;
de Döre steiht noch för di up.

Dann up maol reips du mi an. Diene Stimm schinn mi lück klamm.
Un du saggs: „Ach, du…“ Eenfach so: „Ach, du.
Is noch Platz för mi bi di? Orre bis nu nich mehr frie?“
Fröögtes du met sachte Stimm, ohne Klage, ohne Grimm.

Un ick sagg dao glieks up to: „Kuemm terügg, ick sin so froh!
De Döre steiht noch up för di – un wi staoht wier vis a vis.
Gar schön Arm in Arm.“
Un dat Hiärt, et werd wier warm…