Anners kieken

Bild: pixabay

Wenn wi us so to Ostern orre Pingsten „Frohe Fierdage“ wünsket, so is dat bloß wat, wenn wi dao auk „froh“ bi drinkieket (un dat nich bloß to de Fierdage). Doch kiek män, wu wi manchs so kieket  …

     So es vandage noch vull Völker bange sind vör den „bösen Blick“, so göng man auk hier fröher Mensken uut den Weg, de füünsch (abwertend, böswillig, ärgerlich) keeken. Sücke tröcken dat Mallör an. Doo wi dat nich lichtfeddig äs biegleiwsk (abergläubisch) aff. Waorüm hett et up Hauchdüütsch wuohl: „Sage mir, mit wem du umgehst und ich sage dir, wer du bist“?

     Et is nu maol nich egaol, mit wem un mit wat wi us befasset. Up kuort orre lang is de Kopp vull devon. Un so kieket wi dann auk in de Weltgeschichte. Nen Knötterkopp flüch den Ärger män so to un Frohnaturen krieget immer auk Guets gewahr. Sücke küert auk glieks guet üöwer annere un seiht, wo se anpacken könnt; annere hisset stattdem (hetzen) un saiet (säen) Spiet und Striet. Hier Verstännigung, dao Krieg. Dat geiht von de Familge, üöwer Frönde, Gemeinde, Kerke bis hen in de hauhge Politik. Et beginnt in use Köppe! Et lött sick auk säggen: All’s wat us passeert, is Abbild von use geistige Freiheit. Un wat pöss för Christgläubige dao wuohl biätter bi äs Ostern un Pingsten?

     Well daobi aower glieks all wier affwinket, de mott sick auk fraogen laoten, wat he daokeggen denn änners in de Waoge smieten will? Auk ick weet, dat wi nich alle äs Engelkes laupet. Un doch sind mit wat gueden Willen uut Bengel auk wier Engel wuorden. Nix is so guet, dat nix wäre; Stolpern inklusive. Aower Flook un Krawall mäck all’s bloß noch laigher. Feihlt et an usen gueden Willen, an bettken mehr Fröndlichkeit, könnt wi glieks inpacken. Mit Dullköppe un grautsnuut’e Quiälgeisters is nich guet Staat to maaken. Kiek se di doch an. Gleiw et mi: Ja, et giff en, düssen „bösen Blick“, wo de Striet män so ruutgiftet. Aower sücke dröww wi doch nich auk noch ächterherlaupen! So guet ick kann, wahre ick mi dao wiet von aff. Jüst Ostern un Pingsten aower könnden us Anlaot sien, anners in de Welt to kieken. Mit nen frohen Blick, „trotz allem“ … Wu süss könnden wi an dat Guede glööwen? Daien wi dao alle mehr an, söhg et in de Welt auk anners uut, biätter. 

     So, mehr nich. Nu könnden wi wohl iäben es maol in‘ Speigel kieken  – denn:

Worde maakt lustig orre auk butt.
Hier giff et Lachen, dao bar Verdrott.
Maakt hier se us munter, makt dao se schachmatt;
hier blaiht Gelingen, dao süht man schwatt.

Worde maakt kregel, nich minner auk mall.
Hier maakt se sinnig, dao gifft nen Knall.
Eener döt luoben, de annere blafft;
hier geiht’ to Werke, dao feihlt’ an Kraft.

Worde sind Gaben, riewe off minn.
Hier giff et Ernte, dao kien Gewinn.
Eener mäck’t schön, de ann’re kaputt;
hier wiest sick Freude, dao geiht se futt.

Worde schafft Welten, orre beengt.
Hier gifft Visionen, dao bloß wat kränkt.
Een’ge brengt Luune, annere muult;
hier schinnt de Sönne, dao plärr‘t un huult‘.

Drüm wööge de Worde – orre schwieg still.
Sägg et in’t Guede, doch nimmer nich schrill.
Denn wu sick de Worde auk dreiht orre stellt,
se wieset us alle dat Beld von de Welt.